“Ben sadece çok yoruluyordum.”
Ben acı acı gülümsedim.
“Peki ya ben? Altı aylık üçüzlerle tek bir gece bile kesintisiz uyumadan geçen aylarımı hiç düşündün mü?”
Tam o sırada üçüzlerden biri ağlamaya başladı. Ardından diğer ikisi de uyandı.
Her zamanki gibi Murat bana baktı.
“Onlara baksana.”
Bu kez yerimden kalkmadım.
Selim Bey gülümseyerek Murat’a döndü.
“Hayır. Bu kez sen bak.”
Murat önce ne yapacağını bilemedi. Sonra istemeyerek bebeklerden birini kucağına aldı. Diğeri ağlayınca paniğe kapıldı. Üçüncüsü de ağlamaya başlayınca birkaç dakika içinde yüzündeki bütün özgüven kayboldu.
On dakika geçmeden alnından terler akıyordu.
“Mama hangisiydi?”
“Gazını nasıl çıkarıyorduk?”
“Neden susmuyorlar?”
Ben sessizce onu izledim.
“Ben bunu her gün, her gece tek başıma yapıyorum Murat.”
İlk kez göz göze geldik.
Bakışlarında kibir değil, çaresizlik vardı.
O gece çocukları birlikte uyuttuk. Sessizlik çöktüğünde Murat mutfakta yanıma geldi.
“Özür dilerim.”
Bu kez lafını kesmedim.
“Gerçekten yaptıklarımın bu kadar ağır olduğunu hiç düşünmedim.”
Ben derin bir nefes aldım.
“Özür tek başına yetmiyor.”
Başını salladı.
“Biliyorum.”
Ertesi sabah beklemediğim bir şey yaptı.
İş yerine giderek haftada iki gün evden çalışmak için başvuruda bulundu. Ayrıca yıllık izninin kalan kısmını iptal ederek evde bizimle geçirmeye karar verdi.
İlk gün çok zorlandı.
Bebeklerin aynı anda ağlaması, mama hazırlamak, alt değiştirmek, çamaşır yıkamak, evi toplamak…
Akşam olduğunda kanepenin üzerine yorgunluktan yığıldı.
Sessizce bana baktı.
“Ben sadece bir gün dayanabildim.”
Gülümsedim.
“Ben altı aydır bunu yapıyorum.”
Gözleri doldu.
Sonraki haftalarda gerçekten değişmeye başladı.
Geceleri sırayla kalkıyor, hafta sonları kahvaltıyı hazırlıyor, çocukların banyosunu yaptırıyor ve bana dinlenebilmem için zaman ayırıyordu.
En önemlisi ise artık yaptığım işleri “çalışmamak” olarak görmüyordu.
Aylar sonra evlilik yıl dönümümüzde bana küçük bir kutu uzattı.
İçinde pahalı bir takı yoktu.
Katlanmış tek bir mektup vardı.
Mektupta şu cümle yazıyordu:
