Güncel Emekliye müjde
Ancak henüz korkunç gerçeği öğrenmemiştik.
“Ne zamandır?” diye sordum.
Sevilay, gözyaşlarını silerek yanıt verdi.
“Yaklaşık sekiz aydır.”
Sekiz ay!
Bu durumda gelinimin eve getirdiği çamaşırların arasında eski eşimin kıyafetlerinin de yer aldığını öğrendim.
Ben ise farkında olmadan, yıllar boyunca beni zor durumda bırakan adamın gömleklerini yıkıyordum.
Bu düşünce midemi allak bullak etti.
“Buraya neden getiriyordun?” diye sordum.
Sevilay herhangi bir yanıt vermedi.
O esnada gömleklerin cebindeki zarfı hatırladım.
Aniden torbaya yöneldim.
Üç beyaz gömleği sırayla incelemeye başladım.
İkinci gömleğin iç cebinde katlanmış bir zarf buldum.
Bunun üstünde benim adım yazılıydı.
Fakat el yazısını tanımıyordum.
Zarfı açtığımda, içinden bir banka dekontu, eski bir fotoğraf ve noter onaylı bir belge çıktı.
Fotoğrafta gençliğimdeki halimle Orhan yan yana duruyordu.
Ama en çok beni şaşırtan, fotoğrafın arkasındaki tarihin altı ay öncesi olmasıydı.
Ayrıca, fotoğraftaki kadının ben olmadığını o an fark ettim.
Bana inanılmaz derecede benzeyen başka bir kadındı!
“Bu ne anlama geliyor?” diye fısıldadım.
Sevilay, korku dolu bir ifadeyle yüzüme baktı.
“Anne, anlatacağım ama önce beni dinlemeniz gerekiyor.”
Oğlum, elindeki telefonu masaya bıraktı.
“Artık tek bir yalan bile duymak istemiyorum.”
Sevilay derin bir nefes aldı.
Sekiz ay önce Orhan’ın ona ulaştığını anlattı.
İddiasına göre, ağır bir hastalık geçirmiş ve yıllar sonra oğluyla barışmak istemiş.
Fakat bizimle doğrudan iletişim kurmaya cesaret edemediği için gelinimi bulmuş.
Sevilay, başlangıçta onunla görüşmeyi reddetti.
Ama Orhan, oğluma önemli bir miras bırakmak istediğini söyleyince fikrini değiştirip kabul etti.
“Ne mirası?” diye sordu oğlum.
Sevilay, titreyen elleriyle zarftaki belgeyi gösterdi.
“Şehir merkezindeki büyük bir dükkân. Baban orayı sana bırakacağını söyledi.”
Oğlum, acı bir gülüşle karşılık verdi.
“Babamın parasını mı istiyordun?”
“Çocuklarımızın geleceğini düşündüm!” diye yanıtladı Sevilay.
Ancak hikâyesinde bazı unsurlar hâlâ mantıksız görünüyordu.
“Öyleyse neden kıyafetlerini bana yıkatıyordun?” diye sordum.
Sevilay, gözlerini kaçırdı.
Tam o anda kapı zilimiz çaldı.
Hepimiz irkildik.
Yukarı çıktığımda, kapının önünde Orhan’ı buldum.
Yıllar, onu olağanüstü bir şekilde değiştirmişti.
Saçları tamamen beyazlamış, yüzü kırışıklıklarla doluydu.
Fakat gözlerini hemen tanıdım.
“Burada ne işin var?” diye sordum.
“Bütün gerçeği açıklamaya geldim.”
Oğlum merdivenlerden yukarı çıkarken babasını görünce olduğu yerde durdu.
Ardından yıllarca içinde biriktirdiği öfkeyle konuşmaya başladı.
“Bizimle işin bittiğinde ben iki yaşındaydım. Şimdi neden geldin?”
Orhan başını eğdi.
“Çünkü annenizin öğrendiğinde beni asla affetmeyeceği bir şey yaptım.”
O esnada, zarfdaki banka dekontuna tekrar baktım.
Dekontta iki yıl önce yapılmış büyük bir para transferi görünüyordu.
Alıcının adı Sevilay’dı.
Ayrıca bu, tek seferlik bir ödeme değildi.
Belgenin arkasında sekiz farklı ödeme tarihi yer alıyordu.
Her ay gelinim adına düzenli olarak para aktarılmıştı.
“Sevilay!” diye haykırdım.
Gelinim ağlamaya başladı.
“Bana çocukların eğitimi için yardım edeceğini söylemişti!”
Fakat Orhan onu kesti.
“Artık yalan söylemeyi kes!”
Hepimiz onun üzerine döndük.
“Ben o paraları torunlarım için göndermedim. Sevilay benden para istedi. Aksi takdirde yıllardır sakladığım bir sırrı oğluna anlatacağını söyledi.”
Oğlumun yüzü kıpkırmızı oldu.
“Ne sırrı?”
Orhan gözlerime baktı.
“Otuz sekiz yıl önce seni ve oğlumuzu terk ettiğim gün, aslında yalnızca başka bir kadınla kaçmadım.”
Boğazım düğümlendi.
“Ne yaptın?”
Orhan cevap vermeden önce uzun bir süre sustu.
“O gün babandan kalan mirasın bir kısmını kendi üzerime geçirdim. Senin haberin olmadan bazı belgeleri imzaladım. O parayla iş kurdum.”
Sanki başıma kaynar su dökmüşlerdi.
Babam vefat ettiğinde, geride bıraktığı paranın borçlar yüzünden tamamen yok olduğunu söylemişti.
Bu duruma ben de inanmıştım.
Fakat yıllar boyunca bizi zor duruma sokan kişi, kendi parasıyla yeni bir yaşam kurmuştu.
“Bu gerçeği nasıl öğrendin?” diye sordum Sevilay’a.
Gelinim titreyerek yanıt verdi.
“Orhan’ın evinde eski belgeler buldum. Bana miras bırakacağı dükkanın aslında sizin paranızla alındığını fark ettim.”
İşte o anda her şey netleşti.
Sevilay, Orhan’ın geçmişteki hırsızlığını öğrenmişti.
Bize bunu açıkladığı yerde ondan para istemişti.
Orhan, gerçeğin ifşa olmaması için gelinime düzenli ödemeler yapıyordu.
Peki, çamaşırlar ne olacaktı?
Orhan, Sevilay’a evindeki çamaşır makinesinin bozulduğunu söylemişti.
Gelinim, onun kıyafetlerini bizimkilerle karıştırıp bana getiriyordu.
Yıllar boyunca bize zarar veren kişinin çamaşırlarını bile ben yıkıyordum!
Oğlum, eşine baktı.
“Annemin neler yaşadığını biliyordun. Yine de bu adamla mı iş birliği yaptın?”
Sevilay, gözyaşları içinde özür dilemeye çalıştı.
Ancak oğlum onu dinlemedi.
“Çocuklarımızı alıp evde gideceğim. Seninle daha sonra konuşacağız.”
Orhan ise yanıma gelerek her şeyi düzeltmek istediğini söyledi.

Bunlar da İlginizi Çekebilir