Ona bakıldığında.
Bir zamanlar bu adamın özür dilediğini hayal ederdim.
Fakat artık onun özrüne ihtiyacım olmadığını anladım.
“Eğer telafi etmek istiyorsan, bana ait olanı geri vereceksin. Sonrasında tekrar kapıma gelmeyeceksin.”
Sonraki hafta bir avukatla görüştük.
Belgeler incelendiğinde, Orhan’ın yıllar önce babamdan kalan mirasla ilgili yasadışı işlemler yaptığı belirlendi.
Orhan, bu olayın mahkemeye taşınmasını istemediğinden avukatlarımız aracılığıyla anlaşmayı kabul etti.
Dükkan satıldı ve hak ettiğim para bana ödendi.
Fakat benim için asıl değerli olan para değildi.
Oğlumun yaşananlarla ilgili benimle yaptığı konuşmaydı.
Bir akşam kapımı çaldı.
Elinde küçük bir çiçek buketi vardı.
“Anne, senden özür dilemeye geldim.”
Şaşkınlıkla yüzüne baktım.
“Neden oğlum?”
“Gelinim sana saygısızlık yaptığı dönemde sustum. Sen yıllarca beni büyütmek için çalıştın. Fakat ben birkaç torba çamaşır yüzünden bile seni savunamadım.”
Gözlerim doldu.
Oğlum, ilk kez kendini savunmak yerine benim hislerimi düşünüyordu.
Sevilay ile evliliklerini kurtarmak için aile danışmanlığına başladıklarını anlattı.
Ancak aralarındaki güvenin yeniden sağlanmasının kolay olmayacağını biliyordu.
Bir kaç ay sonra Sevilay da kapımı çaldı.
Bu sefer yanında kirli çamaşır torbaları yoktu.
Elinde kendi yaptığını bir kekle gelmişti.
“Anne, senin affetmeni beklemiyorum. Ama yaptıklarım için gerçekten üzgünüm,” dedi.
Onu içeri aldım.
Fakat bu defa bazı kurallarım vardı.
“Sevilay, torunlarıma her zaman bakarım. Zor günlerinde elimden gelen yardımı da yaparım. Ama artık kimsenin sorumluluğunu üstlenmeyeceğim.”
Başını salladı.
“Haklısınız.”
O gün yıllardır söylemek istediklerimi dile getirdim.
Bir hafta sonra oğlum, gelinim ve torunlarım tekrar ziyaretime geldiler.
Akşam yemeğinden sonra Sevilay mutfağa girip bulaşıkları toplamaya başladı.
Oğlum da ona destek oldu.
Ben ise torunlarımla bahçede oturup sohbet ettim.
Hayatımda ilk defa ailem, beni yalnızca yaptığım şeyler için değil, varoluşum için de önemsediğimi hissettim.
Babamdan kalan paranın büyük bir kısmını kendime ufak bir yazlık almak için kullandım.
Geride kalan kısmını ise torunlarımın geleceği için biriktirdim.
O yaz, ilk kez kimseye yemek yetiştirmek, çamaşır yıkamak ya da başkalarının ihtiyaçlarını düşünmek zorunda kalmadan tatil yaptım.
Deniz kenarında otururken oğlumdan bir fotoğraf geldi.
Fotoğrafta çamaşır makinesinin önünde duruyor, elindeki deterjan kutusuyla gülümsemekteydi.
Altına şu notu yazmıştı:
“Anne, merak etme. Artık kendi çamaşırlarımızı kendimiz yıkıyoruz!”
Fotoğrafa bakıp kahkahalarla güldüm.
Ardındandan telefonumu bir tarafa koydum ve denizin manzarasına dalmaya devam ettim.
Çünkü altmış sekiz yaşına gelmiş olmamla birlikte önemli bir gerçeği kavramıştım.
Bir anne, çocuklarını ne denli çok severse sevsin, onların tüm yüklerini hayatı boyunca taşımak zorunda değildir. Bazen bir bireyin ailesine verebileceği en değerli öğüt, her şeyi onların adına yapmayı bırakmaktır.
O günde dört çuval kirli kıyafet yıkamadım.
Ancak yıllardır içimde biriken kırgınlıkları geride bırakmayı başardım.
Ve hayatımın ilk evresinde kendime vakit ayırmanın bencillikle ilgili değil, kendime duyduğum saygının bir ifadesi olduğunu anlamıştım.

Bunlar da İlginizi Çekebilir