Perin hastaneden çıktığında, evinde onunla ilk kez buluştum. Bebeklerden biri uyumuyordu, diğeri ise her sesi duyduğunda irkiliyordu. İkimiz de yorgunluk hissediyorduk. Geçmişteki tartışmalarımızı hatırlatmamaya çalıştım; o ise bana güvenmesini istememi asla beklemiyordu. Birkaç saat boyunca biberon hazırladım, çamaşır katladım ve doktor randevularını organize ettim. Dışarı çıkarken Perin, “Bunu çocuklar için yapman güzel,” dedi. O cümledeki mesafeyi hak ettiğimi biliyordum.
Aile şirketindeki görevimden bir süre ayrıldım. Kendimi sadece soyadımla tanıtmak istemiyordum. Yeni iş düzenimde hesap verebilirlik benim için bir zorunluluk haline geldi. Çocuklarım büyüdüğünde, onlara anlatacağım aile hikayesinin, üstü örtülmüş bir suç değil, kabullenilmiş bir hata olmasını arzuluyordum.
Bir yıl sonra ikizler ilk adımlarına hazırlanırken Perin ile parktaki karşılaşmamız yaşandı. Artık onların bakımını birlikte üstleniyorduk. İlişkimizi aceleyle yeniden inşa etmeye çalışmıyorduk; güven ancak bu şekilde yavaş yavaş gelişebilirdi.
“İlk gün neden gelmediğimi hâlâ hatırlıyorum,” dedi Perin.
“Ben de öyle,” dedim. “O hatayı bir daha tekrarlamamak için her gün çabalayacağım.”
Oğullarımdan biri güldü. Sandıkta yer alan pirinç anahtar bir dolabı açmıştı; gerçeğe giden kapıyı ise en sonunda dinlemeyi seçerek ben aralamıştım.