‘Anne, girmeni istemeyen bir odaya girme çabası içindesin. Çıkarken bu durumu konuşalım.’

‘Aile değerlerine sahip çıkmalıyız!’ diye haykırdı.

Perin tedirgin oldu. Kuvözlerden birinin alarmı çaldı. Hemşire bebeklerin durumunu kontrol ederken annem güvenlik eşliğinde dışarı çıkartıldı. O anda hangi aileyi korumam gerektiğini ilk kez anladım.

Hastaneden ayrılmadan önce Perin’e şunu söyledim: ‘Artık ne sana ne de çocuklara danışmadan karar vermeyeceğim.’ Daha sonra bir avukatla iletişime geçtim. Tek başıma delilleri keşfetmemem, varsa belgelerin yerini ve teslim zincirini kaydetmem önerildi.

Ertesi gün avukata birlikte çocukluğumun evine gittik. Depo uzun zamandır kullanılmıyordu. Anahtar, dolabın altındaki pirinç kilide tam uyum sağladı. İçinden kırmızı bir dosya, iki USB bellek ve sararmış bir zarf çıktı.

Zarfın üstünde benim ismim yazıyordu. Eski muhasebe müdürümüz kaleme almış: ‘Erdem, Perin seni değil, şirketi suç üstü yakaladı. Ailenden bazı bireyler senin imzanı kullanarak işlemler gerçekleştirdi. Ben sustum. Hastalığım ilerledikçe bu sessizliğe daha fazla dayanamam.’


Sonrasında işlemlere ve tarihlere detaylarla yer vermişti. Belgelerin kopyaları bağımsız muhasebe kayıtlarıyla kıyaslanabilecek biçimde düzenlenmişti. Avukat bunların doğruluğuna henüz kesin olarak güvenmediği için ilgili mercilere başvurarak kayıtların korunmasını talep etti.

Bir hafta sonra savcılığa verdiğimiz ifadeye Perin de sağlık durumu elverdiğince iştirak etti. Eski şirketin çalışanları sorgulandı. Annenin talimatıyla oluşturulmuş görünen yazışmalar ve para akışları araştırıldı. Şirketin diğer yöneticileri de gözden geçirildi. Suçun, belgelerle bağlantılı kişilerle sınırlı kalması için özel bir dikkat gösterdik.

Perin hakkında atılan ihanet suçlamasına neden olan işlemlerin onun bilgisi dışında gerçekleştirildiğine dair kanıtlar güçlendikçe mahkemede mali tedbirler yeniden gözden geçirildi. Boşanmanın birdenbire sona ermesi mümkün olmadı. O dönemlerin kırgınlıklarını bir belge ortadan kaldıramazdı.

Bir akşam annem evime geldi. Yorgun bir ifade ile ‘Bu aileyi korumak için yaptım,’ dedi.

‘Perin’i suçlayarak evliliğimi sona erdirmemi sağladın yani?’

‘Babanın borçlarını kapatmak zorundaydık. Sorunlar büyümeye başlamıştı. Bunu öğrenirsen bizi terketme ihtimalin yüksekti.’


‘Beni kaybetmemek için yaptığın şey beni senden uzaklaştırdı,’ dedim. ‘Açıklamanı savcılığa vermelisin.’

Annem evden çıkarken torunlarını sordu. ‘Onlar için şu an görüşmeye hazır değiliz,’ diyerek yanıt verdim. İlk kez sınırı suçluluk duymadan çizen ben oldum.

İkizler hastaneden taburcu edildikten haftalar sonra oldu. Erken doğum dolayısıyla doktor kontrolleri devam ediyordu; Perin ile ziyaret saatleri, bakım süreleri ve hukukî süreçler hakkında sakin bir şekilde konuştuk. Onun benden af dilemesini isteyebilirdim ama bunu talep etme hakkım yoktu.

Babalık meselesinde ikimizin de tereddütleri çocuklara bir yük olmamalıydı. Hukuî süreçler çerçevesinde yapılan güvenilir test, iki bebeğin de biyolojik babası olduğumu kanıtladı. Resmi belgeler tamamlandığında onları ilk kez sadece ‘Perin’in çocukları’ değil, oğullarım olarak kollarıma aldım.

Soruşturma derinleşti ve sahte işlemleri düzenleyenler hakkında dava açıldı. Mahkeme delilleri ayrı ayrı incelemeye tabi tuttu; annemin de içinde bulunduğu sorumlu kişiler hakkında karar sürecin sonunda verildi. Perin’in adını karalayan iddialar resmi kayıtlarda çürütüldü.

O günlerden birinde eski muhasebe müdürünün kızı telefon etti. Babasının ölmeden önce evdeki ziyaretçileri not aldığı bir ajanda bulmuştu. İçinde Perin’in geldiği tarih, belgelerin listesinin yazılı olduğu ve annemin yakınında çalıştığı yöneticilerden birinin adı bulunuyordu. Ajandanın bir kopyası avukatımıza teslim edildi; aslı gerektiğinde incelenmek üzere koruma altına alındı. Bu küçük defter, olayların tesadüf olmadığını ortaya koyan zaman çizelgesini tamamladı.
Şirketin yönetimiyle gerçekleştirdiğim ilk toplantıya annem katılmadı. Orada bulunanlar, benimle uzun yıllar çalışan bireylerdi. Bana, “Bu dosyayı büyütmen durumunda herkes zarara uğrayacak,” dediler. Ben de, “Zarar zaten verilmiş durumda,” şeklinde yanıt verdim. “Sadece kimlerin ne yaptığına dair bir araştırma yapılmasını istiyorum,” ekledim. Toplantının sonunda bağımsız bir denetim kurulması kararı alındı. Duyduğum rahatlama, zafer duygusundan ziyade, ertelediğim bir sorumluluğun ağırlığını hissetmemdi.

Bunlar da İlginizi Çekebilir