Kısa süre içinde dört çocuk birlikte devasa bir kale inşa etmeye başladı.
Onları izlerken içimdeki bütün gerginlik yavaş yavaş dağıldı.
Emir karnını doyurmuştu.
Kollarımda huzurla uyuyordu.
Tam eve dönmeye hazırlanırken cankurtaranlardan biri yanıma geldi.
"Bir şey söylemek istedim," dedi.
"Buyurun."
"Yıllardır burada çalışıyorum. İlk kez sekiz yaşındaki bir çocuğun, yetişkinlere bu kadar güzel bir ders verdiğini gördüm."
Duru bunu duyunca utangaç bir şekilde gülümsedi.
"Ben sadece annemi korudum."
Görevli başını salladı.
"Bazen en doğru şeyi çocuklar söyler."
Arabaya doğru yürürken Duru elimi tuttu.
"Anne..."
"Efendim?"
"Sen utanmış mıydın?"
Bir an düşündüm.
"Evet," dedim dürüstçe.
"Çünkü herkes bize bakıyordu."
Elimi daha sıkı tuttu.
