Selma’nın zihninde şimşekler çaktı. Babasının o ölmeden önceki gece kulağına fısıldadığı ama çocuk aklıyla bir masal sandığı o cümle: “Kızım, eğer bir gün yolunu kaybedersen, tozun içindeki ışığı izle. O ışık senin kaderin.”
Karanlıkta Bir Takip ve Saklanan Miras
Yusuf, defteri Selma’nın eline tutuşturdu. “Bu defterde koordinatlar ve bir anahtar var. Köyün arkasındaki terk edilmiş eski değirmenin altındaki mahzene gitmelisin. Yarın gece yarısına kadar gitmezsen, köyü satın almaya gelen o büyük maden şirketi her şeyi yerle bir edecek. Babanın mirası sadece senin değil, bu köyün kurtuluşu.”
Selma, korku ve heyecan karışımı bir duyguyla okula gitti ama derslere odaklanması imkansızdı. Kalbi göğüs kafesine sığmıyordu. Akşam olduğunda, annesine bir arkadaşında çalışacağını söyleyerek evden çıktı. Yanına sadece bir fener ve Yusuf’un verdiği defteri almıştı.
Eski değirmen, köylülerin “tekin değil” diyerek uğramadığı, sarmaşıklarla kaplı, harabe bir yapıydı. Selma, fırtınanın kopmaya başladığı o gece, rüzgarın ıslığı eşliğinde değirmene ulaştı. Defterdeki çizimleri takip ederek, zemin katındaki ağır bir taş bloğu buldu. Anahtar, taşın ortasındaki ince yarığa tam oturdu. Bir gıcırtıyla açılan kapak, aşağıya doğru inen dar ve rutubetli merdivenleri açığa çıkardı.
Aşağıya indiğinde gördüğü şey bir hazine dairesi değildi; burası devasa bir arşivdi. Duvarlarda köyün toprak yapısını, su kaynaklarını ve bölgedeki nadir mineralleri gösteren haritalar vardı. Ama en önemlisi, masanın üzerindeki mühürlü zarftı. Zarfta babasının el yazısıyla şu not vardı:
“Bu köyün altındaki maden, bir şirketin kar hırsına kurban edilemeyecek kadar değerli bir su kaynağını besliyor. Eğer burayı kazarlarsa, tüm bölge susuz kalacak. Bu belgeler, bu toprakların koruma altında olduğunu kanıtlayan tek hukuksal mirastır.”
Selma belgeleri çantasına koyarken dışarıdan ayak sesleri duydu. Maden şirketinin adamları bölgeyi keşfe gelmişti. Kalbi küt küt atarken, çocukluğunda babasıyla oynadığı gizli geçitlerden birini kullanarak sessizce dışarı süzüldü…
