“Nermin’le on sekiz yaşımıza geldiğimizde bu dövmeyi yaptırdık.”
“Anlamı neydi?”
Cemil’in gözleri doldu.
“İnsan evini kaybedebilir. Parasını kaybedebilir. Ailesinden uzak düşebilir. Ama yeniden başlayabilecek cesareti varsa tamamen kaybolmuş sayılmaz.”
Masadaki küçük anahtarı gösterdim.
“Bu neyin anahtarı?”
Cemil’in yüzü değişti.
“Onu bilmiyorum.”
Mektubun son satırında bir adres vardı.
Ertesi sabah birlikte gittik.
Adres, annemin yıllarca çalıştığı eski apartmanın bodrumundaki küçük depoya aitti.
Apartman görevlisi değişmişti ama anahtar hâlâ kapıyı açtı.
İçeride küçük metal bir kutu bulduk.
Kutunun içinde annemin fotoğrafları, çocukluğuma ait birkaç eşya ve bir banka hesap cüzdanı vardı.
Ama asıl önemli şey para değildi.
Bir defterdi.
Annem yıllarca Cemil’e gönderemediği mektupları o deftere yazmıştı.
Son sayfada şöyle diyordu:
“Bir gün ikiniz birbirinizi bulursanız, lütfen benim yüzümden kaybettiğiniz yılları hesaplamakla zaman harcamayın. Kalan zamanı yaşayın.”
O cümleyi okuduğumda Cemil’e baktım.
İkimiz de aynı şeyi anlamıştık.
Geçmişi değiştiremezdik.
Ama sonunu değiştirebilirdik.
O sabah Cemil’i iş görüşmesine ben götürdüm.
Bir hafta sonra işe kabul edildi.
İlk maaşını aldığında salona geldi.
Elinde küçük bir zarf vardı.
İçinden 1.500 lira çıkardı.
Gülerek parayı bana uzattı.
“Saç borcum.”
Parayı almadım.
“Borcunuz yok.”
“Var.”
“Hayır.”
“Peki nasıl ödeyeceğim?”
Bir an düşündüm.
Sonra bileğindeki mavi kuşa baktım.
“Bir gün sizin gibi birini görürseniz geri çevirmeyin.”
Cemil gülümsedi.
“Anlaştık.”
Aradan iki yıl geçti.
Bugün Cemil Amca’nın küçük bir berber dükkânı var.
Kapısının yanında küçük bir tabela asılı:
“İş görüşmesine gidecek ama saç tıraşına parası olmayanlardan ücret alınmaz.”
Altında ise mavi bir kuş resmi bulunuyor.
Ben hâlâ zaman zaman anneme kızıyorum.
Bunca yıl neden sustuğunu düşünüyorum.
Sonra o eski mektubun son cümlesini hatırlıyorum.
“Kalan zamanı yaşayın.”
Artık biliyorum ki aile bazen aynı evde büyüdüğümüz insanlar değildir.
Bazen hayat yıllarca birbirinden uzak tuttuğu iki insanı, hiç beklenmedik bir anda aynı berber koltuğunun iki tarafına oturtur.
Ve bazen küçücük bir iyilik yalnızca bir insanın saçını değiştirmez.
Kaybolmuş bir aileyi yeniden birbirine bağlar.
