On yıl süren bir bekleyişin, yarım kalmış bir aşkın ve sonunda gerçeğini bulmuş bir hayatın simgesiydi.
Defne hayatımdan iki kez çıkmıştı.
İlkinde beni korumak için.
İkincisinde ise sonsuza kadar gitmek için.
Ama bu kez arkasında korku değil, gerçeği bırakmıştı.
Ve ben ilk kez onun ardından bakarken, geri dönmesini beklemiyordum.
Çünkü artık biliyordum:
Bazı aşklar birlikte yaşlanmaz. Ama insanın içinde, ölümden bile daha uzun yaşar.
