Sonra sakince konuştum.
"Seni affettim Aylin. Çünkü içimde taşıdığım öfke bana yük oluyordu. Ama affetmem, her şeyin eski hâline döneceği anlamına gelmiyor."
Başını eğdi.
"Bunu hak ettim."
Arkasını dönüp salondan tek başına çıktı.
Ne onu durduran oldu ne de peşinden giden.
Kapı kapanırken altı kızım aynı masada kahkahalar atıyor, torunlarım etrafta koşturuyordu.
O an fark ettim ki zenginlik hiçbir zaman Aylin'in seçtiği pahalı arabalar ya da gösterişli tatiller olmamıştı.
Gerçek zenginlik, yıllar boyunca sevgiyle kurulan bir sofranın etrafında birlikte gülebilmekti.
Ben belki büyük bir servet bırakamamıştım.
Ama altı iyi insan yetiştirmiştim.
Ve o gece, en büyük ödülümün onların bana gururla "babamız" demesi olduğunu bir kez daha anladım. Düğün sona ererken Eda elimi tuttu ve fısıldadı:
"Anne bugün geçmişini gördü baba... Ama ben bugün, gerçek ailemin kim olduğunu bir kez daha gördüm."
İşte o anda anladım ki bazı hesaplaşmalar bağırarak değil, gerçeğin sessiz gücüyle kazanılır. Aylin lüks bir hayatı seçmişti; ben ise çocuklarımı. Yıllar sonra geriye dönüp baktığımızda, hangimizin gerçekten kazandığını söylemeye artık hiç gerek kalmamıştı.
