“Orası artık senin yerin evlat,” dedi.
Levent doğrulup babama sarıldı. “Ben buraya gelmeyi size borçluyum.”
Kabine döndüğümüzde Erdal koridorda bekliyordu. Gözlerini yerden kaldıramıyordu.
“Ferhat Bey,” dedi, “sizi ittirdiğim ve aşağılayıcı sözler söylediğim için özür dilerim. Kim olduğunuzu bilseydim…”
Babam sözünü kesti. “Kim olduğumu bilmesen de saygıyı hak ediyorum. Üstelik sadece ben değil, sırada bekleyen herkes.”
Erdal utançla başını eğdi. Bu kez yolculara yol verdi, yaşlı bir kadının çantasını kaldırmasına yardım etti.
Uçak havalandığında babamın elini tuttum. “Bana neden hiçbirini anlatmadın?” diye yeniden sordum.
“Çünkü senin beni bir kahraman sanmanı da istemedim, bir suçlu sanmanı da. Sadece baban olmak istedim.”
“Zaten babamdın,” dedim. “Ama acını tek başına taşımak zorunda değildin.”
Uçaktan inerken Levent kaptan kapının yanında bizi bekliyordu. Babama küçük bir kâğıt uzattı. Üzerinde bir telefon numarası vardı.
“Bu kez kaybolmayın,” dedi. “Oğlum sizinle tanışmak istiyor. Ona, çocukken hayatımı kurtaran adamdan söz ettim.”
Babam hafifçe güldü. “Çocuk seni sıkıcı bulursa sorumluluk kabul etmem.”
Levent de güldü. Ardından ciddileşti. “Annemin mezarına her yıl gidiyorum. Bu yıl beraber gider miyiz?”
Babamın gözleri doldu. “Gideriz.”
Havalimanının çıkışında Erdal yanımıza yaklaştı. Bu kez ne telefonunu tutuyor ne de acele ediyordu. “Bir şey söylemek istiyorum,” dedi. “Babam da yaşlı. Son zamanlarda aynı soruları tekrarladığı için ona kızdığım oldu. Bugün sizi görünce davranışlarımdan utandım. Eve gidince ilk iş onu arayacağım.”
“Aramakla kalma,” dedi babam. “Vaktin varsa ziyaret et. İnsan bazen en önemli görüşmeyi, her zaman yapabileceğini sandığı için erteler.”
Erdal başını salladı ve uzaklaştı.
Taksiye bindiğimizde babam şehrin ışıklarını izledi. “Annen hayatta olsaydı bana çok kızardı,” dedi.
“Neden?”
“Bunca yıl susup seni üzmeme. Bana hep, bir sırrın sevdiklerini korumak için saklandığında bile aranıza duvar örebileceğini söylerdi.”
Başımı omzuna yasladım. “Duvarı bugün yıktık baba.”
O geceden sonra eski fotoğrafları birlikte açtık. Babam bana ilk uçuşunu, tanıştığı insanları, annemle nasıl evlendiğini anlattı. Acı hatıraları da vardı, kahkahaya boğulduğumuz anıları da. İlk defa onun yalnızca babam değil, benden önce de uzun bir hayat yaşamış bir insan olduğunu gerçekten anladım.
İstanbul’a indikten iki ay sonra arşivden çıkan belgelerin gerçekten kazayla ilgili olduğu doğrulandı. Eksik arıza bildirimine ait kayıt bulundu. Yeni inceleme, eski suçlamaların ciddi biçimde eksik kanıtlara dayandığını ortaya koydu. Hukuki süreç henüz bitmemişti ama babamın sesi artık ilk kez duyuluyordu.
Bir akşam onu çalışma masasının başında buldum. Yeni bir mektup yazıyordu. Bu kez zarfın üzerinde gönderen adı vardı: Ferhat Yalçın.
“Neden artık adını saklamıyorsun?” diye sordum.
Gülümsedi. “Çünkü korktuğum şey insanların gerçeği öğrenmesi değilmiş. Senin benden uzaklaşmandan korkuyormuşum.”
Elindeki gümüş anahtarlığı avucuma bıraktı. Arkasındaki silik numaranın uçuş numarası olduğunu artık biliyordum.
“Bunu sen sakla,” dedi.
“Senin için çok değerli.”
“Evet. Ama bana artık başka bir şeyi hatırlatıyor.”
“Neyi?”
“İnsan bazen bütün hayatını bir günle tanımlıyor. Oysa hayat, o günden sonra ne yaptığıyla da ölçülür.”
Anahtarlığı boynuma astım. Babama sarıldım. O gün havalimanında herkes bir uçuşa yetişmeye çalışıyordu. Bizse yıllardır ertelenmiş bir konuşmaya yetişmiştik.
Ve sonunda anladım: Bir insanın gerçek değeri, hakkında yazılan manşetlerde değil, başkalarının hayatında bıraktığı iyiliklerde saklıdır.
