Emre başını öne eğdi. Nermin Hanım ilk kez gerçekten korkmuş görünüyordu. Ben odadan çıktım, valizimi hazırladım ve kapıya yöneldim. Emre arkamdan gelmedi. Sadece salondan, boğuk bir sesle adımı söyledi. Dönüp bakmadım. Çünkü bazı hikâyeler mutlu sonla değil, gerçeği sonunda görme cesaretiyle biter. O gün ben bir yuva değil, bir oyunu terk ettim. Ve ilk kez, gerçekten kendi hayatıma doğru yürüdüm.
