“Meğer… ipotekmiş,” dedi. “Ben tapuyu verince… ev artık ev değildi. Ev artık onun borcuna teminattı.”
Kalbim sıkıştı. “Peki sonra?”
“Neyse ki iş kuracağını sandım,” dedi. “İlk aylar iyi gibi yaptı. Sonra geceleri gelmemeye başladı. Telefonlar… susmadı. Banka aradı. Avukatlar aradı. ‘Oğlunuz ödeme yapmıyor’ dediler. Kerem’e ulaşamadım. Bir gün eve icra geldi.”
Cümlelerin arasına giren sessizlikler, sanki bir filmde gerilimi artıran karanlık sahneler gibiydi. Kafamın içinde tek bir soru dönüyordu: Kerem bunu gerçekten yapmış olabilir miydi?
Nermin Hanım devam etti:
“Evi kaybettim. Sonra… sonra küçük bir kiralık yere çıktım. Emekli maaşımla idare etmeye çalıştım. Ama Kerem’in borçları benim üstümden de açılmış. Bazı şeyleri benim adıma yapmış… ben fark etmedim. İmza taklidi mi yaptı, kimlik mi kullandı bilmiyorum. Bir gün elektrik kesildi. Sonra doğalgaz. Sonra… kirayı ödeyemedim.”
Yutkundum. “Kerem nerede şimdi?”
Bu soru ağzımdan çıkınca Nermin Hanım’ın yüzü bembeyaz oldu.
“Onu aradım,” dedi kısık sesle. “Defalarca. Bir kere açtı. ‘Anne, karışma’ dedi. Bir daha da… bir daha da açmadı.”
Lokantanın gürültüsü kulağıma uzak geliyordu. Nermin Hanım’ın her kelimesi, masanın üstüne birer taş gibi düşüyordu.
“Ben… ben bir süre komşulardan yardım aldım,” dedi. “Sonra utanmaya başladım. İnsan bir yerden sonra yardım isteyemiyor. Gurur… insanın boğazına dolanıyor. Sonra sokak… sonra bu…”
Ben ellerimi masanın üstünde yumruk yapmıştım. Tırnaklarım avucuma batıyordu.
“Bu yüzden mi çöp konteyneri?” diye sordum.
Başını salladı, gözlerinden yaşlar sessizce aktı. “Bazen… sadece açsın. Sadece bir lokma… Kimseye yük olmak istemedim.”
O an içimde bir şey kırıldı. On beş yıl önce adliye merdivenlerinde “Sen daha iyisini hak ediyorsun” diyen kadının, şimdi kendine “yük” demesi… Kaldıramadım.
“Bunu tek başına taşıyamazsın,” dedim. “Ben varım.”
“Hayır,” dedi hemen. “Hayır. Sakın. Sen… sen benden nefret etmelisin. Ben o zaman da… sana engel olamadım. Oğlumun ne olduğunu göremedim.”
“Nermin Hanım,” dedim net bir sesle, “bana sarıldığın o gün, beni savunduğun o gün… sen bana insanlık yaptın. Şimdi sıra bende.”
Gözleri büyüdü. Sanki ilk kez biri ona gerçekten “görülüyorsun” demişti.
Hesabı ödedim. Onu arabaya götürdüm. “Nereye?” diye sordu.
“Kendine ait bir yere,” dedim. “Önce sıcak bir duş, temiz kıyafet, sonra konuşacağız.”
Onu eve götürmekten çekinmedim. İnsanların ne diyeceği umurumda değildi. Eve girer girmez oturdu. Etrafına baktı; sanki güzel bir şeye dokunmaya hakkı yokmuş gibi.
O gece ben uyuyamadım. Nermin Hanım misafir odasında uyurken ben salonda yürüdüm durdum. Kafamda tek bir şey vardı: Kerem.
Ertesi sabah, kahvaltıdan sonra Nermin Hanım’a döndüm.
“Kerem’in numarası var mı?” dedim.
Yüzü gerildi. “Var ama…”
“Ver,” dedim. “Lütfen.”
Titreyen ellerle telefonunu uzattı. Numarayı aldım. Parmaklarım bir an duraksadı. Sonra aradım.
İlk aramada açmadı. İkinciyi de açmadı. Üçüncüde, nihayet bir “Alo?” geldi. Sesi uykulu ve umursamazdı.
“Kerem,” dedim. Sesim düşündüğümden daha sakin çıktı. “Benim.”
Bir an sessizlik oldu. Sonra alaycı bir nefes. “Vay… Kimleri kimler arıyor.”
“Annen nerede biliyor musun?” dedim.
“Bilmiyorum,” dedi hızlıca. “Benimle işi olmasın.”
“Oldu,” dedim. “Çünkü anneni dün bir çöp konteynerinin yanında buldum.”
Bu kez sessizlik uzadı. Ardından bir küfür mırıldandı.
“Yalan söylüyorsun,” dedi. “Dramaya bağlama.”
“Dramaya bağlayan ben değilim,” dedim. “Evini kaybetmiş. Borçların yüzünden sokakta kalmış. Ve sen hâlâ… utanmıyorsun.”
