Son sayfada yazanları daha önce fark etmemiştim.
“Belki beni affetmeyeceksin. Belki beni neden sustuğum için suçlayacaksın. Ama bilmeni isterim ki hayatım boyunca yaptığım her şeyi seni korumak için yaptım.”
“Bir gün benim yaşımı aldığında anlayacaksın… Anneler bazen çocuklarını korumak için kendi kalplerini kırarlar.”
Mektubu kapattım.
Yıllarca annemin beni bıraktığını düşünmüştüm.
Ama gerçek bambaşkaydı.
Ben onu yalnız bıraktığımı sanırken…
O hâlâ beni koruyordu.
Ertesi gün huzurevine tekrar gittim.
Artık annem yoktu.
Ama odasında bıraktığı küçük şeyler bana şunu öğretti:
Bazı insanlar hayattayken değerini anlamadığımız hazinelerdir.
Ve bazen en büyük pişmanlık…
Kaybettiğimiz kişinin ardından değil,
Onu kaybetmeden önce ona yeterince sarılmadığımız için gelir.
