Polise gerçeği anlatırsa herkesin kendisini suçlayacağını düşündüğü için korkmuştu.
İpek’in bilekliğiyle notunu bulduğu yerde saklamasının nedeni de vicdan azabından başka bir şey değildi.
Yıllarca gerçeği söylemeye cesaret edememişti.
Mahkeme, İpek’i yıllarca kimliğini gizleyerek alıkoyan çifti ağır cezalara çarptırdı.
Kaan ise olayı gizlediği ve delilleri sakladığı için ceza aldı.
Aylar sonra İpek yeniden evime taşındı.
Bir akşam birlikte bahçede otururken bana dönüp elimi tuttu.
“Babaanne,” dedi, “kaybettiğimiz yedi yılı geri getiremeyiz. Ama önümde koca bir ömür var. Eğer izin verirsen, kalanını seninle geçirmek istiyorum.”
O an gözlerim doldu.
Çünkü anladım ki bazen adalet, kaybolan yılları geri veremez.
Ama en karanlık yalanların ardından bile, insanın yeniden bir aile olabilmesi için hâlâ umut bırakabilir.
