Bir süre sonra Can, ev hakkında sık sık sorular sormaya başladı. Değerini öğrenmek istiyor, üst kattaki odaları kullanıp kullanmadığımı merak ediyordu. Ben ise bunu yalnızca sohbet sanıyordum.
Yağmurlu bir mart günü kapım çaldı. Can elinde çantasıyla çıkageldi. Onu görünce çok sevindim. Sarıldım, en sevdiği tostlardan hazırladım. Eski günleri konuşup güldük. Fakat sohbetin sonunda yüzü ciddileşti.
“Anne,” dedi. “Bu kadar büyük bir evde yalnız yaşıyorsun. Bir huzurevine taşınsan, ben de evi satsam. Böylece Elif’le peşinatı tamamlayıp kendi evimizi alabiliriz.”
O an kalbim sızladı.
Benim için yıllarını verdiğim oğlum artık evime bir yuva olarak değil, satılacak bir yatırım olarak bakıyordu.
Yine de öfkelenmedim.
Sakin bir sesle kabul ettim.
“Peki.” dedim.
Can büyük bir rahatlama yaşadı. Hemen emlakçıları aramaya, fotoğraf çekimi planlamaya başladı. Ben ise sessizce küçük bir valiz hazırlayıp birkaç günlüğüne yaşlı bakım merkezine gittim. Gitmeden önce yalnızca bir şey yaptım.
Gelinim Elif’e bir mektup yazdım.
Mektupta Can’ın bana söylediği sözleri olduğu gibi anlattım. Evimi kendi isteğimle vermediğimi, onun bunu kendi planı gibi gösterdiğini yazdım.
Üç gün sonra telefonum çaldı.
Can öfke içindeydi.
“Elif beni terk etti! Ona neden mektup yazdın?” diye bağırıyordu.
Sakinliğimi korudum.
“Ben yalnızca gerçeği anlattım.” dedim.
Telefon konuşması sırasında Can, bankaya ev satışını peşinat olarak gösterdiğini ve emlakçıyla anlaşma yaptığını da farkında olmadan itiraf etti.
Ertesi gün bakım merkezinden ayrılıp eve döndüm.
Kapının önünde Elif beni bekliyordu.
İçeri girdiğimizde salonun eşyaları yerlerinden oynatılmış, duvarlara boya örnekleri sürülmüş, benim kitaplarım ve rahmetli Murat’ın eşyaları bağış kutularına doldurulmuştu.
Can emlakçıyla birlikte beni görünce şaşkına döndü.
Emlakçı bana dönerek satışa onay verip vermediğimi sordu.
“Hayır.” dedim.
“Bu ev satılık değil.”
Gerçek ortaya çıkınca emlakçı işlemi iptal etti ve evden ayrıldı.
Can’ın bütün planı birkaç dakika içinde çöktü.
