Elif Yalçın yalnızdı.
Avukatsız.
Ailesiz.
Elini sıkacak hiç kimse olmadan.
Sade, fildişi renkli bir takım elbise ve salonun içi dayanılmaz sıcaklıkta sıcak olmasına rağmen boyuna kadar kapalı siyah bir palto giymişti. Saçları toplanmıştı, yüzü sakindi ve masanın üzerinde bir dosya vardı.
Kerem'ler.
—Bu kadar mağduru oynamaktan sonra en azından seni savunmayı biribirinin mutluluğunu düşünmüştüm.
Nermin Hanım gülüşünü gizlerken kolyesini düzeltiyormuş gibi yaptı.
Kerem 3 yıl boyunca kusursuz bir hikaye anlatmıştı. Elif'in dengesiz olduğunu, ayrıldığını, lüks ömrünü kaybetmeye dayanamadığını söylüyordu. Aile yemeklerinde ona abartılı diyordu. Şirkette ise Elif'in para için onu yok etmeye çalıştığını anlatıyordu.
En acımasız birinin da birçok insanın ona inanmasıydı.
Çünkü Kerem toplum içinde nazikti.
Çünkü vakıflara bağış yapıyor.
Çünkü restoran çalışanlarının isimleriyle selamlanıyordu.
Çünkü hiç kimse Bebek'teki evlerinin kapısı kapandığında neler hayal edilirdi.
—Sayın Hâkim —dedi Kerem'in avukatı—, müvekkilim adil bir anlaşma teklif etti. Bayan Yalçın hukuki bir dosyası olmadan 5 teklifi reddetti. Hukuki danışmanlık almaması ve duygusal davranışların dikkate alınması.
Elif anlaşmaya bakıldı.
Adil.
Babasından kalan mirası satın almak için yardım ettiği evin Kerem'de kalması böyle diyorlardı.
Kerem'in annesinin adına devrettiği hisleri elinde tutması adildi.
Elif'e, bir suma maddesini paylaştığı karşılığında küçük bir miktar adildi.
Bu maddeyle Elif, “evliliğe ait özel meseleler” hakkında bir daha asla konuşmamayı kabul edecekti.
Kerem bu imzaya neden ihtiyacı olduğunu biliyordu.
Hâkim Aylin Aksoy başını kaldırdı.
—Bayan Yalçın, kendinizi temsil etmek istediğinizi onaylıyor musunuz?
Kerem ona doğru doğdu.
—Evet de, Elif. Ne de olsa internet 2 videosunu izledikten sonra, şimdi kendinizi avukat sanıyorsunuz.
Bazı insanlar rahatsız edici bir şekilde güldürüyor.
Elif ilk kez ona baktı.
Kerem'in bilmediği bir şey vardı.
Mayıs aylarında bile uzun kollu kıyafetler verilen sessiz bir eş olmadan önce Elif, aile içi şiddet konusunda yaygın bir savcılık biriminde hukuk kapsamındaydı.
Ruhsatının mevcut durumda olduğu görülüyor.
Ona deli derken Elif'in delil topladığını gösterdi.
Ve arka sırada beyaz gömlek ve gri dosyayla oturan adamların meraklı bir seyirci olmadığı da görüldü.
O, Komiser İbrahim Kaya'ydı.
—Evet, Sayın Hâkim —diye cevap verdi Elif—. Hazırım.
Kerem'in avukatı kolay bir avın düşmüşnü görmüş gibi yürüyordu.
Neredeyse 1 saat boyunca kesilmiş mesajlar, eksik ses kayıtları ve kendi işlerine yarayacak şekilde temiz banka hesap dökümleri sundular. Kerem'i Afrikalı bir koca gibi gösterdiler. Elif'i ise sorun yaratan, çıkarcı ve para almak için her şeyi uydurabilecek bir kadın gibi sundular.
Sonra Kerem ifade verdi.
Doğruyune yemin etti.
Elif'e asla dokunmadığını söyledi.
Elif'in tamamen bağımlı olduğunu söyledi.
Suçlamaların şantaj olduğunu söyledi.
Annesinin Elif'i birkaç kez saldırgan davranırken bulunduğunu söyledi.
