Pekala. Yanınızda birini getirmişsiniz.”
“Bu Norton.”
Norton elini uzattı.
“Tanıştığıma memnun oldum.”
Miriam bunu görmezden geldi ve onu baştan aşağı süzdü.
“Birileri hayır işi yapıyor.”
Yüzüme birdenbire sıcak bir sıcaklık yayıldı.
Ben cevap veremeden Norton başını yana eğdi.
“Kıskançlık bir günahtır, hanımefendi.”
Yakındaki birkaç kişi güldü. Miriam’ın gülümsemesi donuklaştı.
Mark boğazını temizledi.
“Çok iyi görünüyorsun, Daphne.”
“Teşekkür ederim, Mark.”
Miriam’a baktı, sonra tekrar bana döndü.
“Geldiğinize sevindim.”
Miriam’ın yalan söylemiş olabileceğini hiç düşünüp düşünmediğini sormak istedim. Bunun yerine, “Tanıdık yüzler görmek güzel,” dedim.
Miriam hafifçe güldü.
“Ah, Daphne. Hâlâ çok dikkatlisin.”
İşte yine oradaydı.
Dikkatli Daphne. Soğuk Daphne. Zor Daphne.
Ama bu sefer geri çekilmedim.
“Norton ve ben yıllık albüm standına bakacağız,” dedim ve Miriam cevap veremeden oradan uzaklaştım.
Masada, lise son sınıf yıllığımız tiyatro kulübü sayfası açık duruyordu. Miriam sahnenin ortasından gülümsüyordu. Ben de bir köşede programları tutarak duruyordum.
Norton daha da yaklaştı.
“Tiyatroda mıydınız?”
“Hayır. Program notlarını ben yazdım. Miriam, sahne arkası için uygun bir yüzüm olduğunu söyledi.”
Masada oturan kadın bana doğru döndü.
“Daphne mi? O notları hatırlıyorum. Çok komiklerdi.”
O gece ilk defa gülümsemem gerçekmiş gibi geldi.
Norton mırıldandı, “Gördünüz mü? Herkes onun anlattığını hatırlamıyor.”
Yaklaşık bir saat boyunca odadan saklanmak yerine odanın içinde dolaştım. Eski sınıf arkadaşlarımla konuştum. Güldüm. Derin nefes aldım.
Ardından Miriam şampanya kadehine hafifçe vurdu.
“Herkes?” diye seslendi sahneden. “Dikkatlerinizi rica edebilir miyim?”
Gülümsemem soldu.
Norton daha da yaklaştı.
“Benimle kal.”
Miriam mikrofonu kaldırdı.
“Bu akşam bu kadar çok tanıdık yüzü görmek harika. Eski arkadaşlar, eski anılar, eski hikayeler.”
Mark ona doğru bir adım attı.
“Miriam. Yapma.”
Daha da geniş bir şekilde gülümsedi.
“Hikayelerden bahsetmişken, bir tanesini açıklığa kavuşturalım.”
Parmaklarım bardağı daha sıkı kavradı.
Miriam, “Herkes Daphne’nin yakışıklı eşine hayran kalmadan önce şunu bilmelisiniz ki, o onun erkek arkadaşı değil. Hatta onunla birlikte gelen kişi bile değil.” dedi.
İnsanlar döndü.
Miriam kadehini kaldırdı.
“Ona para ödedi.”
Spor salonunda bir şaşkınlık nidası yükseldi.
Birisi fısıldayarak, “Aman Tanrım,” dedi.
Miriam güldü.
“Kimse onu seçmeyeceği için bir oyuncu tuttu.”
Telefonlar kaldırıldı.
Mark’a baktım.
Yere dik dik baktı.
“Bir şey söyle,” diye fısıldadım.
Yapmadı.
Çıkışa doğru döndüm, ama Norton nazikçe dirseğime dokundu.
“Seçim sizin,” dedi.
Boğazım yanıyordu.
“Onlar gülerken orada duramam.”
“Öyleyse orada durma,” dedi. “Yürü.”
Spor salonunun ışıkları altında Miriam’a baktım, sanki çoktan kazanmış gibi parlıyordu.
Bunun son olmasına izin vermeyi reddettim.
Bardağımı yere bıraktım.
“Buraya koşmak için gelmedim.”
Norton bir kez başını salladı, sahneye çıktı ve ikinci mikrofonu aldı.
“Miriam bir konuda haklı,” dedi. “Ben bir oyuncuyum. Daphne beni profesyonel bir ajans aracılığıyla yanında eşlik etmesi için işe aldı. Erkek arkadaşı olarak değil. Utanılacak bir şey olarak da değil. Sadece destek olmak için.”
Miriam gözlerini devirdi.
“Destek. Ne kadar güzel.”
Norton doğrudan onun gözlerinin içine baktı.
“Benim kim olduğumu zaten biliyordun, Miriam.”
Gülümsemesi kayboldu.
“Sizi tanımıyorum.”
“Evet, düşünmelisin,” dedi. “Düşün.”
“Norton,” diye uyardı.
Onun adını ilk kez o zaman söylemişti.
Mark gözlerini ikisinin arasına dikti.
“Bir dakika. Onu tanıyor musun?”
Norton başını salladı.
“Bir zamanlar aynı yetenek ajansıyla anlaşmamız vardı.”
Miriam öne çıktı.
“Yapma.”
Norton, “Her defasında başka birine geri dönüş yapıldığında şikayet ettiğiniz için işten çıkarıldınız,” dedi.
“Bu bir yalan!”
