Güvenim hemen geri gelmedi.
Bunun için uzun zaman gerekti.
Kaan bunu kabul etti.
Beni zorlamadı.
Sadece her gün yaptığı davranışlarla değiştiğini göstermeye çalıştı.
İlk doğum günlerinde kızlarımız pastanın kremasını yüzlerine bulaştırırken birlikte kahkahalar attık.
O gün Kaan sessizce yanıma geldi.
"Teşekkür ederim."
"Ne için?"
"O gün babamı eve çağırdığın için."
Şaşırdım.
"Ben o gün seni cezalandırdığını sanıyordum."
"Geri dönüp baktığımda anlıyorum ki aslında ailemi kaybetmeden önce beni uyandırmışsın."
Elimi tuttu.
"İkinci şansı hak etmek için her gün çalışacağım."
O an geleceği kimse garanti edemezdi.
Ama bir gerçeği ikimiz de öğrenmiştik.
Bir aileyi ayakta tutan şey büyük sözler ya da pahalı hediyeler değildi.
En zor günde birbirinin yanında kalabilmekti.
Ve Kaan bunu çok acı bir bedel ödeyerek öğrenmişti
