Ertesi gün sandıktaki adreslerden birini takip ettim. Kapıyı çaldığımda cenazedeki küçük kız kapıyı açtı. Beni görünce gözleri büyüdü.
Arkasından genç bir kadın geldi.
Derin bir nefes aldım.
“Ben Mehmet’in eşiyim,” dedim. “Sanırım konuşmamız gereken çok şey var.”
Kadının gözleri doldu. Küçük kız sessizce bana baktı.
O an anladım ki hayat bazen bizi beklemediğimiz gerçeklerle karşılaştırır. Ama sevgi, insanları yıllar sonra bile birbirine bağlayabilir.
Mehmet artık yoktu.
Ama geride bıraktığı sır, sonunda bir aileyi yeniden bir araya getirmişti.
