Önce ne duyduğuma inanamadım. Sonra salonun uğultusu bir anda sustu. Yakındaki birkaç veli dönüp bize baktı. Merve’nin parmakları avucumun içinde küçücük bir korkuyla kasıldı.
İçimde öfke yükseldi. Ağzımı açtım ama kelimeler boğazıma dizildi. Çünkü ne desem, o kadının seviyesine inecekmişim gibi geldi.
Tam o sırada yanında duran küçük çocuk, yani onun oğlu, annesinin kolunu sertçe çekti.
“Anne, yapma!” dedi yüksek sesle.
Kadın fısıldayarak “Sus Arda,” dese de çocuk geri çekilmedi. Yüzü kızarmıştı, gözleri doluydu.
“Sen başkalarına acınası diyorsun ama dün gece babam yine eve gelmedi!” diye bağırdı. “Çünkü sen ona sürekli bağırıyorsun! Öğretmenim demişti, güzel kıyafet değil, sevgi önemli diye. Merve’nin babası onu seviyor. Sen beni sevmiyorsun bile!”
Kadının yüzündeki renk çekildi.
Salonda öyle bir sessizlik oldu ki, uzakta bir balonun patlama sesi bile yankılandı. Yanındaki veliler yavaşça ondan uzaklaştı. Az önce gülümseyen yüzler şimdi yere bakıyordu. Kadın bir şey söylemek istedi ama sesi çıkmadı. Gözlüğünü çıkarınca ilk kez gerçekten yorgun, kırılmış ve yalnız biri gibi göründü.
