Annem bana baktı.
“Çünkü o adam öldü sanıyordum.”
İçime buz gibi bir şey oturdu.
“Sanıyordun?”
Annem başını eğdi.
“Geçen ay bir mektup aldım.”
Şaşkınlıkla ona baktım.
“Ne mektubu?”
“Evime geldi. Gönderen yoktu.”
“Ne yazıyordu?”
Annem önce cevap vermedi. Sonra çantasını istedi.
El çantasını sandalyeden alıp verdim. İçindeki küçük fermuarlı bölmeden katlanmış bir kâğıt çıkardı.
Titreyen ellerle bana uzattı.
Kâğıtta yalnızca tek cümle vardı:
Mavi çiçekler solsa da izleri kalır.
Altında ise yıllardır kullanmadığını söylediği eski adı yazıyordu…Nadire.
Boğazım düğümlendi.
“Polise gitmedin mi?”
“Gitmeye korktum. Kim olduğumu yeniden araştırırlarsa senin de adın ortaya çıkar diye düşündüm.”
“Benim adım neden ortaya çıksın?”
Annem ağlamaya başladı.
O ana kadar bilmediğim son sır da buydu.
“Çünkü sen doğduğunda ben hâlâ o adamdan kaçıyordum.”
Nefesim kesildi.
“Yani…”
“Hayır,” dedi hemen. “O senin baban değil.”
Ama bunun rahatlatıcı olması gerekirken daha fazla soru yaratmıştı.
“Peki babam kim?”
Annem uzun süre yüzüme baktı.
“Sığınma evinden çıkmama yardım eden bir görevli vardı. Adı Rıfat’tı. Bana yeni kimlik almamda, başka bir şehre taşınmamda yardım etti. Sonra birbirimize yakınlaştık.”
“Babam o mu?”
Başını salladı.
“Sen iki yaşındayken öldü. Sana babanın trafik kazasında öldüğünü söylemiştim. O kısmı doğruydu.”
Gözlerimi kapattım.
Hayatımın parçaları birer birer yerine oturuyordu ama ortaya çıkan resim tanıdığım hayat değildi.
Doktor güvenlik görevlilerinden birine döndü.
“Mektubu emniyete bildirelim.”
Annem hemen karşı çıktı.
“Hayır.”
Elini tuttum.
“Anne, artık kaçmayacaksın.”
Bana baktı.
“Sen anlamıyorsun.”
“Hayır, yıllarca anlamadım. Çünkü hiçbir şey anlatmadın. Ama artık anlıyorum. O dövme utanç değil.”
Gözleri doldu.
“Hayatta kaldığının işareti.”
Annem o cümleyi duyunca ilk kez rahatladı.
Polis hastaneye geldi. Mektup incelendi. Sonraki haftalarda yapılan araştırmada mektubun, annemin eski eşinden gelmediği ortaya çıktı.
Adam gerçekten yıllar önce ölmüştü.
Mektubu gönderen kişi ise onun yeğeniydi.
Eski aile evini boşaltırken bazı belgeler bulmuş, annemin yaşadığını öğrenmiş ve geçmişte yaşananları yanlış anlayarak onu korkutmak istemişti.
Hakkında işlem başlatıldı.
Ama hikâyenin benim için asıl sonu bu değildi.
