Eşim elli iki yıl boyunca tavan arasını kilitli tuttu – nedenini öğrendiğimde ise içim sarsıldı.
Elli iki yıllık evliliğimiz boyunca eşim tavan arasının kapısını sımsıkı kilitli tuttu. “Eski ıvır zıvırdan başka bir şey yok,” dediğinde sözünü sorgulamadım. Ama o kilidi zorlayıp açtığım gün, ailem hakkında bildiğimi sandığım her şey dağılıp gitti.
Ben normalde internete yazı yazan biri değilim. Yetmiş altı yaşındayım, emekli deniz subayıyım. Torunlarım sırf bir sosyal medya hesabım var diye benimle dalga geçiyor. Ama iki hafta önce yaşadıklarım beni derinden sarstı. Bunu tek başıma taşıyamıyorum artık. O yüzden burada, iki parmağımla yazmayı yeni öğrenen yaşlı bir adam gibi bu satırları yazıyorum.
Adım Cemal — herkes bana Cem der. Eşim Meral ile elli iki yıldır evliyiz. Üç harika çocuk büyüttük. Şimdi yedi torunumuz var; her aile buluşmasını neşeli bir karmaşaya çeviriyorlar.
Bunca yıldan sonra o kadının her yönünü bildiğimi sanıyordum — her alışkanlığını, bilinmeye değer her sırrını.
Yanılmışım.
Bursa’da, eski bir konakta yaşıyoruz. Gıcırdayan, inleyen; sanki kendi ruhu varmış gibi sesler çıkaran bir ev. Hani insanların “acaba perili mi?” diye gezmeye geldiği türden. Evi bin dokuz yüz yetmiş iki yılında, çocuklar daha küçücükken satın almıştık.
Taşındığımız günden beri hiç adım atmadığım bir oda vardı. Merdivenin tepesindeki tavan arası kapısı, ağır pirinç bir asma kilitle kapalıydı. Yıllar boyunca Meral’e ne zaman sorsam aynı cevapları verirdi:
“Sadece eski eşyalar, Cem.”
“Annemle babamın evinden kalan mobilyalar.”
“Endişelenecek bir şey yok.”
“Tozlu kutular, güve yemiş kıyafetler işte.”
Üstelemedim. Eşinin eşyalarını karıştıran bir adam değilim. Herkes biraz mahremiyeti hak eder, değil mi? Ama elli iki yıl boyunca o kilitli kapının önünden geçtikten sonra merakımın giderek arttığını inkâr edemem.
İki hafta önce Meral mutfakta torunumuzun doğum günü için meşhur elmalı turta yapıyordu. Lavabonun yanına dökülen suya basıp kaydı. Salondan çığlığını duydum.
“Cem! Yardım et!”
Koşarak içeri girdim. Onu muşambanın üzerinde yatarken buldum; kalçasını tutuyordu, yüzü acıyla buruşmuştu.
“Sanırım kırıldı,” diye fısıldadı gözyaşları içinde.
Ambulans hızlı geldi. Hemen ameliyata aldılar. Doktorlar kalçasının iki yerden kırıldığını söylediler. Yetmiş beş yaşında bu hafife alınacak bir sakatlık değil. “Çok şanslı,” dediler ama bizim yaşımızda iyileşme ne kadar güçlü olursan ol yavaş ilerler.
Meral bir bakım merkezinde fizik tedavi görürken ben onlarca yıl sonra ilk kez evde tek başıma kaldım. Ev onsuz bomboştu — ne mırıldanması vardı ne ayak sesleri ne de bir ömür boyu kurduğumuz o sessiz düzen. Her gün ziyaretine gittim ama geceler uzun ve ıssızdı.
İşte o zaman duymaya başladım. Devamını okumak için diğer sayfaya gecebilirisniz..
Eşim elli iki yıl boyunca tavan arasını kilitli tuttu – nedenini öğrendiğimde içim sarsıldı.
Elli iki yıllık evliliğimiz boyunca eşim tavan arasının kapısını sıkıca kilitli tuttu. “Sadece eski ıvır zıvır,” dediğinde sözünü sorgulamadım. Ama o kilidi kırıp açtığım gün, ailem hakkında bildiğimi sandığım her şey dağılıp gitti.
Ben normalde internette yazı yazan biri değilim. Yetmiş altı yaşındayım, emekli deniz astsubayıyım. Torunlarım bir sosyal medya hesabım var diye benimle dalga geçiyor. Ama iki hafta önce yaşadıklarım beni derinden sarstı. Bunu tek başıma taşıyamıyorum. O yüzden iki parmağımla yazarak içimi döküyorum.
Adım Cemal — herkes bana Cem der. Eşim Meral ile elli iki yıldır evliyiz. Üç harika çocuk büyüttük. Şimdi yedi torunumuz var; her aile yemeğini neşeli bir karmaşaya çeviriyorlar.
Bunca yıldan sonra o kadının her yönünü bildiğimi sanıyordum. Yanılmışım.
Bursa’da, eski bir konakta yaşıyoruz. Gıcırdayan, inleyen; sanki bir ruhu varmış gibi ses çıkaran bir ev. Evi bin dokuz yüz yetmiş iki yılında, çocuklar daha küçükken almıştık.
Taşındığımız günden beri hiç girmediğim bir oda vardı. Merdivenin tepesindeki tavan arası kapısı ağır bir pirinç asma kilitle kapalıydı. Yıllar boyunca Meral’e ne zaman sorsam aynı cevapları verirdi:
“Sadece eski eşyalar, Cem.”
“Annemle babamdan kalan mobilyalar.”
“Endişelenecek bir şey yok.”
“Tozlu kutular, güve yemiş kıyafetler.”
Üstelemedim. Ama merakım yıllar içinde arttı.
İki hafta önce Meral mutfakta torunumuzun doğum günü için elmalı turta yaparken kayıp kalçasını kırdı. Ambulans geldi, ameliyata alındı. Yetmiş beş yaşında böyle bir kırık hafife alınmaz. Rehabilitasyon merkezine yatırıldı.
Evde ilk kez yalnız kaldım. Geceler uzun ve sessizdi.
İşte o zaman duydum.
Tırmalama sesleri. Yavaş. Bilinçli. Üst kattan geliyordu. Sanki ağır bir şey yerde sürükleniyordu.
Askerlik içgüdülerim devreye girdi. Her akşam aynı saatte, mutfağın tam üstünden geliyordu — tavan arasından.
Bir gece el fenerimi ve Meral’in anahtarlığını aldım. Hepsini denedim. Hiçbiri olmadı.
Bu beni sarstı.
Sonunda tornavida ile kilidi kırdım. Kapıyı açar açmaz ağır, bayat bir koku yayıldı. Eski kâğıt kokusu… ve altında metalik, rahatsız edici bir koku.
İçeri girdim. İlk bakışta her şey normaldi: kutular, örtülerin altındaki mobilyalar. Ama köşede büyük bir meşe sandık duruyordu. Kalın, sağlam, pirinç köşeli. Üzerinde daha da büyük bir kilit vardı.
Ertesi gün Meral’i ziyarete gittim.
“Tavan arasında bir sandık var,” dedim. “İçinde ne var?”
Yüzünün rengi anında soldu.
“Açmadın değil mi?” diye fısıldadı.
O an her şeyin değiştiğini anladım.
Gece yarısı garajdan kerpeten aldım, tekrar çıktım. Kilit kolayca kırıldı.
Sandık mektuplarla doluydu. Yüzlerce. Solmuş kurdelelerle bağlanmış. En eskileri bin dokuz yüz altmış altı tarihliydi — evlendiğimiz yıl. En yenileri bin dokuz yüz yetmişli yılların sonu.
Hiçbiri benden değildi.
Hepsi Meral’e yazılmıştı.
Aynı imza: Kemal.
Birini açtım.
“Sevgili Meral’im…” diye başlıyordu. Hasretten, eve döneceği günü saymaktan söz ediyordu.
Her mektup aynı cümleyle bitiyordu:
“Zamanı gelince senin ve oğlumuzun yanına geleceğim. Tüm sevgimle, Kemal.”
Oğlumuz mu?
Göğsüm sıkıştı.
Mektuplar gizli bir hayatı anlatıyordu. Kemal uzaktan “küçük Murat’ı” izlediğini, onunla gurur duyduğunu yazıyordu.
Murat.
Benim Murat’ım.
Ona top atmayı öğreten bendim. Düğününde koluna girip yürüyen bendim.
Ertesi gün mektuplarla rehabilitasyon merkezine gittim.
“Bu Kemal kim?” diye sordum.
Meral ağlamaya başladı.
Benden önce Kemal’le nişanlıymış. Bin dokuz yüz altmış altı yılında askere alınmış. Kısa süre sonra hamile olduğunu öğrenmiş. Kemal her hafta yazmış, döneceğine söz vermiş.
Sonra uçağı Kamboçya üzerinde düşmüş.
Kayıp. Öldü sanılmış.
İki ay sonra ben Meral’le tanıştım. Kısa süre sonra evlendik.
Murat’ın düğünden yedi ay sonra doğduğunu sanıyordum.
Yanılmışım.
Murat tam zamanında doğmuştu — ama sandığım babadan değil.
Aslında hikâye burada bitmiyormuş.
Kemal Vietnam’da ölmemiş. Esir düşmüş. Üç yıl sonra serbest kalmış.
Bin dokuz yüz yetmiş dört tarihli bir mektupta şöyle yazmış:
“Seni buldum. Kocanla ve kurduğun ailenle gördüm. Mutlusun. Hayatını bozmayacağım. Ama şunu bil: Seni hep seveceğim ve oğlumuz Murat’ı uzaktan izlemeye devam edeceğim.”
Yıllarca aynı şehirde yaşamışız. Oğlunu uzaktan izleyerek.
Daha da sarsıcı olanı ise şuydu:
Murat gerçeği on altı yaşından beri biliyormuş.
Kemal bir gün maçtan sonra onunla konuşmuş. Ama aileyi dağıtmamak için kimseye söylememesini istemiş.
Geçen pazar Murat bana sarıldı.
“Kan bağı olmayabiliriz baba,” dedi, “ama benim tek babam sensin.”
O an kalbim yerinden çıkacak sandım.
Gece uykum kaçtığında Kemal’i düşünüyorum. Sevdiği kadını uzaktan seven, oğlunu sahiplenemeden izleyen bir adamı.
Yetmiş altı yaşımda hâlâ ne hissedeceğimi tam bilmiyorum. Aldatılmış mıydım? Yoksa büyük bir fedakârlığın parçası mıydum?
Ama şunu biliyorum:
Aile sadece kandan ibaret değildir. Aile; verdiğimiz sevgiyle, koruduğumuz sırlarla ve sonunda yüzleşmeye cesaret ettiğimiz gerçeklerle kurulur.
