Çocuklarını sabırla büyütürken her gün bana o son cümlesini hatırlatıyordu.
Yıllar boyunca insanların bakışları hiç bitmedi.
Kimi fısıldayarak konuştu.
Kimi Emre'nin neden böyle bir evlilik yaptığını anlamaya çalıştı.
Ama artık cevap vermeye ihtiyaç duymuyorduk.
Çünkü gerçeği yalnızca biz biliyorduk.
Bir yaz akşamı ailece bahçede otururken Deniz yanıma geldi.
"Anneannem, annemin farklı olduğunu söyleyen çocuklara ne diyeyim?" diye sordu.
Merve onu kucağına aldı.
"Gülümse ve şunu söyle," dedi.
"Benim annem farklı değil. Sadece sevgiyi çoğu insandan daha iyi biliyor."
O an Emre bana baktı.
Yıllar önce hastane koridorunda uzattığı o mektup aklıma geldi.
Asıl sır, ne gizli bir miras ne de korkunç bir geçmişti.
Asıl sır, insanların yıllarca acıma sandığı şeyin aslında sessiz, sarsılmaz ve koşulsuz bir sevgi oluşuydu.
Ve o gün anladım ki bir insanın gerçek zenginliği, başkalarının gözünde kusur sayılan bir şeyi sevme cesareti değil; onu hiçbir zaman kusur olarak görmeyecek
