Pelin mikrofona yaklaştı. “Evet,” dedi pürüzsüz bir sesle, “herkes kökenlerinin üzerine çıkabilir. O kökenler ne kadar… sade olursa olsun.”
Bu kez kahkahalar daha da zoraki çıktı. Yüzüm yandı. Babama baktım.
Kımıldamadı. Sadece gözlerindeki hafif parıltı incindiğini belli ediyordu.
Sonra Pelin son darbeyi vurdu.
“En azından Burak babasının mesleğini devralmayacak,” dedi hafifçe. “Bu, aile imajımız için felaket olurdu.”
Sessizlik.
Ne kahkaha kaldı ne hareket. Hakaret, zehir gibi havada asılı kaldı.
Melis yakındaydı. Bizi savunmak yerine, hafifçe güldü—utangaç, rahatsız bir gülüş. Ne şaşkınlık vardı ne öfke.
İçimde bir şey koptu.
Ayağa kalktım. Sandalyemin mermer zeminde çıkardığı ses salonda yankılandı. Herkes bana döndü.
İleri yürüdüm ve Rıza’dan izin almadan mikrofonu aldım.
“Bu düğün iptal edilmiştir,” dedim. Sesim titriyordu ama netti. “Beni büyüten adamı aşağılamayı eğlence sayan bir ailenin parçası olmayacağım.”
Salonda şaşkınlık fısıltıları yükseldi.
Melis koşarak yanıma geldi. “Burak, lütfen—kastetmediler. Sadece şakaydı.”
Başımı salladım. “Şakalar, bir başkasının onurunu hedef almaz.”
Babamın yanına gittim ve elimi omzuna koydum.
“Bunu duymak zorunda kaldığın için özür dilerim.”
Nazikçe gülümsedi. “Gerçeğin böyle ortaya çıkmasını hiç istemezdim.”
“Hangi gerçek?” diye sordum.
Ayağa kalktı. O an, sessiz adam değişti—duruşu dikleşti, varlığı inkâr edilemez hâle geldi.
“Sandığınız kişi değilim,” dedi sakin bir sesle. “Benim adım Selim Kaya. Kaya Global Lojistik’in kurucusu ve ana sahibiyim.”
Salon fısıltılarla doldu. Telefonlar çıktı. Yüzler soldu. Şirketi herkes tanıyordu. Adamı kimse bilmiyordu.
“Eşim yirmi üç yıl önce vefat etti,” diye devam etti babam. “Oğlumu büyütmek için kamusal hayattan çekildim. Sadelik seçtim—yoksulluk değil. Ayrıcalıkla büyümesini istemedim.”
Sonra Demir Ailesi’ne döndü.
“Anlamadığınız şeyle alay ettiniz. Bu, benim hakkımda değil, sizin hakkınızda çok şey söylüyor.”
Melis titreyerek fısıldadı: “Bilmiyordum. Yemin ederim.”
“Asıl sorun bu,” dedim sessizce. “İnsanlara ancak servetlerini öğrendiğinizde saygı duyuyorsunuz.”
Birlikte salondan çıktık; kalabalık, şok içinde sessizce iki yana açıldı. Dışarıda soğuk hava ciğerlerimi doldurdu.
Daha sonra babam bana bir teklif sundu—ayrıcalık değil, emek. En alttan başladım. Her şeyi kendim kazandım.
Ve o gece bana hayatımın en değerli dersini öğretti:
Bir insanı, ne kadar sessiz yaşadığına bakarak yargılama. Bazıları, duyurmaya hiç ihtiyaç duymadan koskoca imparatorluklar taşır.
