Serkan öğle olmadan gözaltına alındı.
Polis gittikten sonra yıkılacağımı sandım. Ama garip bir şekilde dimdik ayaktaydım. Babam kahve yaptı. Annem ağlayarak geldi, hava sıcak olmasına rağmen omuzlarıma battaniye sardı. Kimse doğum gününden bahsetmedi ve bu sorun değildi. Hayatta kalmak bile yeterince büyük bir hediyeydi.
Akşam olduğunda ailemin evindeydim; yanımda bir çanta, önemli belgelerim ve sabah babamın getirdiği çilekli pasta vardı. Küçükken yaptığımız gibi kâğıt tabaklarda yedik. Yüzüm ağrıyordu. Göğsüm daha da çok. Ama yıllar sonra ilk kez, etrafımdaki sessizlik güvenli hissettiriyordu.
Boşanma aylar sürdü. Serkan’ın avukatı beni dengesiz, kinci, duygusal göstermeye çalıştı. Ama gerçekler inatçıdır. Fotoğraflar, doktor raporları, komşu ifadeleri ve polis tutanağı her şeyi açıkça ortaya koydu. Koruma kararı çıkınca Neriman aramayı bıraktı. Serkan sonunda bir anlaşmayı kabul etti. Son duruşmaya gitmedim. Özgür olduğumu anlamak için onu tekrar görmeme gerek yoktu.
Bir yıl sonra doğum günümü, sadece bana ait küçük bir evde kutladım. Arkadaşım Selin balonlar getirdi. Annem pastayı yaptı. Babam erken geldi, bu kez gülümsüyordu ve bana küçük bir kutu uzattı. İçinde gümüş bir saat vardı.
“Yeni başlangıçlar için,” dedi.
Onu her gün takıyorum.
Bazen insanlar neden bu kadar uzun süre kaldığımı soruyor. Gerçek rahatsız edici ama basit: Şiddet genellikle bir tokatla başlamaz. Bahanelerle, yalnızlaştırmayla, utançla ve insanın kendine verdiği değerin yavaş yavaş yok edilmesiyle başlar. Sonra bir gün aynaya bakarsın ve sana bakan o özür dileyen kişiyi tanıyamazsın.
Ben şimdi onu tanıyorum.
Artık yok.
Eğer bu hikâye içinde bir yere dokunduysa, düşüncelerini paylaş. Çok fazla insan hâlâ kontrolü sevgi sanıyor. Ve bazen özgürlük, tek bir dürüst konuşmayla başlar.
