Emre elimi tuttu. Ve ilk kez bana gerçekten baktı. “Anne…” O kelimeyi duyduğum anda dizlerimin bağı çözüldü. Çünkü 18 yıldır beklediğim tek şey buydu. Yıllar sonra anladım ki bazı kayıplar gerçekten kayıp değildir. Bazen hayat, en büyük acının içinden en büyük mucizeyi çıkarır. Ben oğlumu kaybettiğimi sanmıştım. Ama meğer o, bir gün beni bulmak için büyüyormuş. Ve kapım çaldığında karşıma çıkan o genç adam sadece geçmişimi değil… Eksik kalan kalbimin parçasını da geri getirmişti.
