Kaçıyor! Arka tarafa yöneldi!" diye bağırdı polis memuru omzundaki telsize. Kapıdaki sivil polisler beni hızla kenara çekip silahlarını çıkararak evin içine daldılar. Dışarıdaki resmi üniformalı memurlar da koşarak arka bahçeye doğru yöneldi.
Ben olduğum yerde, kapı eşiğinde dizlerimin üzerine çökmüştüm. On yıl... Koca bir on yıl boyunca, her gece koynuna girdiğim, teselli bulduğum, kızım için birlikte gözyaşı döktüğüm adam meğer onu benden koparan canavarın ta kendisiymiş. Kulaklarımda boğuk bağırışlar, telsiz sesleri ve kırılan eşyaların gürültüsü yankılanıyordu. Birkaç dakika sonra, Orhan'ı elleri arkadan kelepçeli bir halde, iki iri yarı polisin arasında sürüklenerek evden çıkarırlarken gördüm. Yüzünde ne bir pişmanlık ne de bir şaşkınlık vardı. Bana bakarken gözlerinde sadece saf bir nefret okunuyordu.
Onu polis arabasına bindirdiklerinde, sivil memur yanıma yaklaştı.
"Bitti Zehra Hanım," dedi yumuşak bir sesle. "Kabus bitti. Kızınız güvende."
Başımı kaldırıp yaşlı gözlerle ona baktım. "Onu... Onu görebilecek miyim?"
Polis gülümsedi ve arkasına dönüp sokağın köşesinde bekleyen siyah, camları filmli bir aracı işaret etti. Aracın kapısı yavaşça açıldı.
İçinden çıkan o genç kadını gördüğüm an nefesim kesildi. Uzun boylu, zayıf, gür kıvırcık saçlarıyla... On yıl önceki o küçük kız çocuğu değildi artık; olgunlaşmış, yüzüne acıların ve saklanmanın verdiği bir yorgunluk çökmüştü ama o ela gözler, o tanıdık bakış hiç değişmemişti.
"Anne..." dedi titreyen bir sesle.
Elimdeki bilekliği yere düşürdüm ve ayağa fırladım. Dizlerimdeki o güçsüzlük birden kaybolmuştu. Çıplak ayaklarımla asfaltta koşarak ona doğru atıldım. Sokağın ortasında, onlarca polisin ve meraklı komşuların şaşkın bakışları altında birbirimize sımsıkı sarıldık. Kızımın kokusunu içime çekerken, yıllardır içimde biriken o zehirli acı sel olup gözlerimden akıyordu. Artık hiçbir yalan, hiçbir tehdit bizi ayıramazdı. On yıllık o karanlık ve korkunç kabus, kızıma yeniden kavuştuğum o pazar sabahında tamamen sona ermişti.
