Kadına döndüm. Gözlerinin içindeki o karanlık boşluğa, o hesapçı ve soğuk bakışlara diktim gözlerimi. “On altı yaşındayken, okulda geçirdiğim o ufak trafik kazası sonrası hastanede kan grubumun onunkine hiçbir şekilde uymadığını gördüm. Gizlice gidip o testleri ben de yaptırdım. Sonuçları elime aldığımda dünya başıma yıkıldı sandım. Ama sonra eve geldim…” Yutkundum, boğazımdaki düğüm büyüyordu ama bunu bugün bitirmeliydim. “Eve geldiğimde, bu adamın benim o kırık dökük bilgisayarımı alabilmek için kendi yırtık ayakkabılarını gazete kâğıdıyla doldurarak karda üç vardiya işe gidişini izledim. Benim ateşim çıktığında sabaha kadar başucumda nasıl dua ederek ağladığını, benim tek bir gülüşüm için kendi gençliğinden, hayatından nasıl vazgeçtiğini hatırladım.”
Gözyaşlarım artık yanaklarımdan özgürce süzülüyordu ama sesim asla titremiyordu.
“O kâğıdı imzalayacağımı, beni doğuran ama bir saniye bile sevmeyip sokağa atan birine şirketimin yarısını vereceğimi sandın, öyle mi? Beni çaldığını iddia ediyorsun… Sen beni bir çöp gibi kenara attın, o ise beni bir pırlanta gibi işleyip sabırla bugüne getirdi.”
Kadının rengi kül gibi olmuştu, öfkeden ve plânlarının suya düşmesinden dolayı dudakları titriyordu. “O bir suçlu! Evrakta sahtecilik yaptı! Onu yarın ilk iş hapse attırırım!” diye çığlık attı.
Yüzüme buruk, acımasız bir tebess
Ve işte hayatım boyunca söyleyeceğimi düşünmediğim, ikisini de aynı anda gözyaşlarına boğan o son cümleyi kurdum:
“İstediğin savcıya git, şikâyet et. Hatta mahkemeye verip kanıtla. Çünkü o mahkemeyi kazansan bile o şirkette hiçbir hak iddia edemeyeceksin. Televizyonda gördüğün, milyonlarca dolar değerindeki o şirketin tek bir hissesi bile bana ait değil; aylar önce hepsini, bana gerçek babalığın kanla değil, canla, terle ve sonsuz bir sevgiyle yapıldığını öğreten bu adamın, üzerine devrettim.”
Babamın dizlerinin bağı çözüldü. Hıçkırarak yere çökmeden hemen önce onu kollarından yakalayıp sıkıca sarıldım. Başını göğsüme dayadı, yılların yorgunluğu, korkusu ve tek başına taşıdığı o devasa sırrın ağırlığıyla küçük bir çocuk gibi sarsılarak ağlamaya başladı. Ben de ona sarıldım, yirmi iki yıldır hiç bırakmadığım kadar sıkı.
Kadın ise paspasın üzerinde, kendi kibri ve yenilgisiyle baş başa kalmıştı. Yerdeki kâğıt parçalarına baktı, tek bir kelime bile edemeden arkasını döndü ve o pahalı topuklu ayakkabılarının çıkardığı seslerle hayatımızdan bir kez daha, ama bu defa sonsuza dek çıktı.
O gün o verandada, ailenin kanla yazılan bir tesadüf değil, kalple seçilen bir kader olduğunu en derin hücrelerime kadar hissettim. Artık kimsenin sırrı, kimsenin yalanı yoktu. Sadece bir baba ve onun oğlu vardı.
