Sabah
Sabah olduğunda kuşların cıvıltısıyla uyandım. Hava çok güzeldi. Murat mutfakta kahvaltı hazırlıyordu. “Erken kalkmışsın,” dedim. “Uyku tutmadı,” dedi gülümseyerek. “Kahvaltı hazır,” diye ekledi.
Masaya oturduk ve sessizce yemeğimizi yedik. Arada gözlerimiz birbirine çarptı ama ikimiz de bir şey söylemedik. Kalkarken bana, “Neriman, seni üzmek istemiyorum. Her şey net kalsın,” dedi. “Biliyorum Murat,” dedim. “Teşekkür ederim.”
Eve dönerken içimde tuhaf bir rahatlık vardı. Sanki içimdeki düğümler hafifçe çözülmüştü. Belki hiçbir şey yaşanmamıştı, ancak ben kendimle yüzleşmeyi başarmıştım. O gün anladım ki, insan bazen yanlış yollara sapmadan da kendini bulabilir.
