Adım Neriman, üç yıl önce eşimle yollarımızı ayırdım. İnternet üzerinden tanıştığım bir adamla ilişkiye başladım ama kendisi benden on beş yaş büyüktü. Mali durumumun zor olmasından dolayı evlenmeyi kabul ettim. Yanımızda kimsenin olmayacağına dair söz verdi, fakat bir ay geçmeden köyden erkek kardeşi geldi. Kardeşi hiç evlenmemişti ve şık kıyafetler giyiyordu; eşimle kıyasla daha bakımlıydı. İlk başlarda bana “yenge” derken, zamanla aramızdaki samimiyet arttıkça benim adımı, Neriman, kullanmaya başladı; açıkçası adımın söylenmesi hoşuma gidiyordu. Ben de ona Murat adını veriyordum. Eşim dışarı çıkmayı pek sevmezdi ama ben, arada sırada dolaşmak istiyordum. Murat, benim gibi enerjik ve eğlenmeyi seven bir insandı; ancak eşim, onunla birlikte herhangi bir yere gitmemi istemiyordu ve bu durumdan rahatsızlık duymaya başlamıştı. Murat bana yakın davranıyordu. Bir gün, sohbet ederken, “Keşke bir yere gitsek, biraz eğlenebilsek,” dedi. Ben de “Abin izin vermez,” dedim. O zaman Murat şöyle bir öneride bulundu, “Çok güzel bir yeri biliyorum, yeşillikler içinde bir dağ evi var. Orada yürüyüş yapar, film izler, sohbet ederiz,” dedi. “Abime bu gece arkadaşında kalacağımı söyle, ben sana vereceğim adrese geleceğim,” dedi. Ben de “Abime köye gideceğim derim, evden çıkarım,” dedim. Aklımda bazı tereddütler olsa da kaynımın bu önerisini kabul ettim. Eşim camiden döndüğünde, arkadaşım Selman’ın hasta olduğunu ve yalnız kaldığını söyledim. “İzin verirsen bu gece onda kalacağım,” dedim. Eşim biraz düşündü ama sonunda “Eğer evde yalnızsa kalabilirsin, yarın erken gel,” dedi. Hızla hazırlanıp kaynımın verdiği adrese taksiyle gittim ve onu bekledim. Çok geçmeden, bir saat içinde kaynım geldi. Kiralık dağ evine birlikte girdik. Onun giyimi çok güzeldi. “Neriman, burayı beğendin mi?” diye sordu. “Evet, çok güzel,” dedim. “İsterseniz arada buraya kaçabiliriz,” dedi. “Gel, odalara bakalım,” dedi. Yatak odasına girdiğimizde, duvarda hoş bir tablo vardı ve ben iyice bakmak için duvara yaklaştım. ve… Devamını okumak için diğer sayfaya geçebilirsiniz.
Duvardaki tabloya yaklaşmıştım ve ona bakıyordum. Renklerinin güzelliği oldukça etkileyiciydi… O anda Murat yanıma geldi. “Sanat, insanın ruhunu canlandırır,” dedi. Konuşmasının tonundaki naziklik beni etkiledi.
Bir süre sessiz kaldık. Ardından o, “Dinlenmeye ihtiyacın var, ben çay hazırlayayım,” dedi. Mutfağa geçtiğinde içimde biraz rahatlama hissettim. Çay kokusu evin içine yayıldığında, uzun bir zamandır hissetmediğim bir huzur buldum.
Koltuklara oturduktan sonra, çaylarımızı içerken gündelik konular hakkında sohbet etmeye başladık. Daha sonra sohbetimiz hayatımızdan söz etmeye doğru kaydı. Murat, “Bazen doğru kişilerle yanlış zamanlarda karşılaşabiliyoruz,” dedi. Bu cümle beni derin düşüncelere sevk etti.
Ben de sessiz bir şekilde, “Belki de bazen sadece bir dostun kelimelerine ihtiyaç duyuyoruz,” dedim. Gülümsedi. Bu gülüşte bir sıcaklık olduğu kadar, bir saygı da hissediliyordu.
Gece Boyunca
Saatler geçtikçe içimde garip bir huzur ve suçluluk duygusu oluştu. Eşimi düşündüm. Ardından kendimi… Hayatta bastırdığım birçok durumun olduğunu fark ettim. Murat bana fiziksel olarak yaklaşmadı, yalnızca konuşmaktan ibaret kaldık. İki yalnız insan gibi… Hayatın getirdiği yükleri paylaşan iki insan gibi.
Sabah
Sabah olduğunda kuşların cıvıltısıyla uyandım. Hava çok güzeldi. Murat mutfakta kahvaltı hazırlıyordu. “Erken kalkmışsın,” dedim. “Uyku tutmadı,” dedi gülümseyerek. “Kahvaltı hazır,” diye ekledi.
Masaya oturduk ve sessizce yemeğimizi yedik. Arada gözlerimiz birbirine çarptı ama ikimiz de bir şey söylemedik. Kalkarken bana, “Neriman, seni üzmek istemiyorum. Her şey net kalsın,” dedi. “Biliyorum Murat,” dedim. “Teşekkür ederim.”
Eve dönerken içimde tuhaf bir rahatlık vardı. Sanki içimdeki düğümler hafifçe çözülmüştü. Belki hiçbir şey yaşanmamıştı, ancak ben kendimle yüzleşmeyi başarmıştım. O gün anladım ki, insan bazen yanlış yollara sapmadan da kendini bulabilir.