Kız çocuğunun anlattıkları yüreğimi paramparça etti. Bir ay önce aynı noktada annesiyle trafik kazası geçirmişlerdi; buzlu yol annesini ondan ayırmıştı. O günden beri bir yetimhanede kaldığını ancak orada kimsenin onu sevmediğini, aksine canını yaktıklarını fısıldadı. Elindeki gül, annesinin mezarı olarak gördüğü o soğuk kaldırıma bıraktığı son hatıraydı. Dünyanın adaletsizliği karşısında boğazımda bir düğüm oluştu; bu kadar küçük bir canın bu kadar büyük bir acıyla tek başına bırakılmasına sessiz kalamazdım.
Sokağın ıssızlığında, sokak lambalarının soluk ışığı altında ona elimi uzattım. “Benimle gel,” dedim. Gözlerinde korku ile karışık bir umut ışığı parladı ve minik parmaklarıyla elimi sımsıkı kavradı. O an, bu sessiz anlaşmanın hayatımızı sonsuza dek değiştireceğini biliyordum. Eve vardığımızda durumu eşime anlattım. Yıllardır çocuk sahibi olmak için çabalayan ama her defasında hayal kırıklığına uğrayan bizler için bu küçük kız, kaderin en acı ama en mucizevi hediyesi gibiydi.
