Dondurucu bir kış akşamı işten eve dönerken, zihnim günün yorgunluğuyla doluydu. Sokaklar ıssız, hava ise nefes kesen bir soğukla kaplıydı. Tam kestirme bir yoldan geçecekken, buzlu kaldırımın üzerinde hareketsiz yatan küçük bir karaltı fark ettim. Yaklaştığımda bunun beş yaşlarında, elinde tek bir kırmızı gül tutan minik bir kız çocuğu olduğunu görünce dehşete düştüm. Bakışları o kadar donuk ve uzaktı ki sanki bu dünyaya ait değil gibiydi. Yanına çöküp neden burada olduğunu sorduğumda, titreyen dudaklarından dökülen “Annem burada uyuyor” sözüyle kanım dondu. Haberin devamını okumak için sonraki sayfaya geçiniz…
