Ben oğlumu geri kazanmadım. Kimse ölü bir çocuğun yerini alamaz. Ama kaybettiğim acının içinde, başka bir hayatı karanlıktan çekip çıkarma şansı buldum. Baran da benden bir baba değil, bir yol öğrendi. Yıllar sonra şunu anladım: Affetmek, olanı unutmak değildir. Affetmek, acının seni sonsuza kadar aynı yerde tutmasına izin vermemektir. Bora’yı hâlâ her gün özlüyorum. Ama artık onun adını sadece gözyaşıyla değil, iyilikle de anıyorum. Çünkü bazı yaralar kapanmaz; yalnızca içinden ışık geçecek kadar genişler.
