"Ama bilmeni istiyoruz; bu burs senin cesaretin sayesinde orada." Fikret Bey olduğu yerde donakalmıştı. Kerem tamamen şaşkın bir halde bana baktı. "Anne...?" Aynı şekilde şaşkındım, başımı salladım. "Ben... ne diyeceğimi bilemiyorum." Hakan, "Bir şey demenize gerek yok," dedi. "Sadece şunu anlayın; oğlunuzun yaptığı şey küçük bir şey değildi." Sonra cebinden bir askeri arma çıkardı ve nazikçe Kerem’in omzuna bıraktı. "Bunu hak ettin," dedi. "Ve şunu söyleyebilirim ki, Umut’un babası seninle gurur duyardı." İşte bu son damlaydı. Gözlerim anında doldu. Kerem’i kendime çektim, sesim titreyerek fısıldadım: "Baban da seninle gurur duyardı." Kerem’in yüzü ciddileşti ve bir kez başını salladı. Odadaki gerginlik yerini sıcak bir havaya bıraktı. Suna yanımıza geldi. "Oğluma benim veremediğim bir şeyi verdiğin için teşekkür ederim." Uzandım ve ona sarıldım. "Bunu yaptığın için gerçekten çok mutluyum," dedim. Bir süre daha birbirimize sarıldık. "Ben de." Ofisten çıktığımızda, Umut koridorda diğer askerlerle birlikte bekliyordu. Kerem’i gördüğü an yüzü aydınlandı. Kerem hiç tereddüt etmedi. Doğruca ona koştu. Kerem sıkıca sarılırken Umut güldü: "Dostum!" Kerem, "Başıma iş aldım sandım," dedi. Umut sırıttı: "Ama değdi!" Kerem gülümsedi. "Evet," dedi. "Kesinlikle değdi!" Bir an geride durup onları izledim. Sanki hiçbir şey değişmemiş gibi konuşuyorlardı. Ama her şey değişmişti. Çünkü artık Umut geride bırakılan o çocuk değildi. Kerem ise... sadece önemseyen biri değildi. O, harekete geçen biriydi. O gece yatmadan önce koridorda duraksadım. Kerem’in kapısı hafif aralıktı. Çoktan uyumuştu. Askeri arma masasının üzerinde duruyordu. Ve göğsümün derinliklerine yerleşen bir şeyi fark ettim. Çocuğunuzun neler yaşayacağını her zaman seçemezsiniz. Ama bazen... tam olarak nasıl birine dönüştüklerini görme şansınız olur. Ve bunu gördüğünüzde, en çok ihtiyaç duyulan anda arkasını dönüp gitmediği için sessizce şükredersiniz.
