“Önce yaptıklarının sorumluluğunu al,” dedi. “Bizim konuşacak çok şeyimiz var.”
Necla bizi küçük bir parkta bekliyordu. Beni görünce ayağa kalktı, ellerini birbirine kenetledi.
“Sana sarılabilir miyim?” diye fısıldadı.
Cevap vermeden ona sarıldım. Kadıncağız omzumda ağlarken yıllardır neden her doğum günümde gözlerini kaçırdığını anladım.
Annem yanımıza geldi. İki kadın uzun süre birbirlerine baktı. Sonunda Sevim elini uzattı.
“Bana bir kız verdin,” dedi. “Ama seni onun hayatından silmeye kimsenin hakkı yoktu.”
Necla hıçkırarak elini tuttu.
“Ben onun mutlu olduğunu bilmekle yetinmeye çalıştım.”
“Artık yetinmeyeceksin,” dedim. “Ama birbirimizi tanımak için zamana ihtiyacımız var.”
Parktan ayrılmadan önce Necla çantasından küçük, kırmızı bir kutu çıkardı. İçinde minicik bir gümüş bileklik vardı. Bilekliğin arkasına doğduğum günün tarihi kazınmıştı.Topluluk Bul
“Bunu sana ilk doğum gününde takacaktım,” dedi. “Ama o gün yanında olamadım.”
“Peki neden şimdiye kadar benden hiç yardım istemedin?”
“Çünkü senin iyi olduğunu gördükçe korkularımı haklı çıkarmaya çalıştım. Yanlış yaptım Beren. Bunu biliyorum.”
Onun da babam gibi suskunluğunu iyi niyetle açıklaması canımı acıttı. Kutuyu aldım, ama bilekliği hemen takmadım.
“Bir şartım var,” dedim. “Bundan böyle beni ilgilendiren bir kararı benden gizli vermeyeceksiniz. Beni korumak istiyorsanız önce bana güveneceksiniz.”
Necla başını salladı. Annem ise elini omzuma koydu.
Eve döndüğümüzde babam mutfakta tek başına oturuyordu. Önünde düğün fotoğrafları vardı. Annem uzun süre ona baktı.
“Bu evde kalıp kalmayacağımı bugün söyleyemem,” dedi. “Ama bir şeyi bil: Seni affetmemi istemeden önce neden affedilmeye ihtiyaç duyduğunu gerçekten anlamalısın.”Dijital Sanat Yap
Babam sessizce başını eğdi. O an, yıllardır bütün kararları veren adamın ilk kez kararın başkasına ait olduğunu kabul ettiğini gördüm.
Aylar geçti. Tehditleriyle ilgili soruşturma sürdü; Necla hukuki destek aldı. Babam ise annemden ve benden özür dilemekle yetinmedi, bildiği her şeyi yetkililere anlattı. Güvenimizi yeniden kazanması kolay olmadı. Bazı akşamlar aynı sofrada oturduk ama kimse konuşmadı. Yine de artık hiçbir sorumuz kilitli bir kapının ardında bırakılmıyordu.
Bir yıl sonra mezuniyet fotoğrafımı salonun duvarına astık. Fotoğrafta mavi elbisemle gülümsüyordum. Yanımda Turgay ve Sevim vardı. Hemen altına yeni bir fotoğraf koydum: Annem, Necla ve ben, parkta güneşin altında yan yana duruyorduk.
Babam iki fotoğrafa uzun süre baktı.
“Keşke o gün her şeyi başka türlü yapsaydım,” dedi.
“Ben de,” diye cevap verdim. “Ama bundan sonrasını başka türlü yapabiliriz.”
O gün anladım ki aile yalnızca kan bağıyla kurulmaz. Bir aileyi ayakta tutan şey sevgi kadar dürüstlüktür. Bazen gerçeği söylemek insanları incitir; ama bir yalanı yıllarca korumak, sevdiklerimizin kendi hayatları hakkında karar verme hakkını elinden alır.Kapı İncele
Babamın o gün kilitlediği kapının sesini hiç unutmadım. Fakat hikâyemizi değiştiren, o kapının açılmasıydı.
