Salondaki sessizlik o kadar derindi ki bir çatalın düşme sesi bile yankılanacak gibiydi. Emre ilk kez ne söyleyeceğini bilemedi.
O gece oradan çıkarken içimde garip bir huzur vardı. Çünkü kaybettiğim bir şey yoktu. Aksine kendimi yeniden bulmuştum.
Ve aylar sonra geriye dönüp baktığımda şunu fark ettim:
Emre bana gerçekten paha biçilemez bir ders vermişti.
Ama o ders, benim değerimi değil… kendi değerini ortaya çıkarmıştı.
