TEK KIZIMIN ÖLÜMÜNDEN SORUMLU ÇOCUĞU EVLAT EDİNDİM — DOĞUM GÜNÜMDE, YILLARDIR SAKLADIĞI GERÇEĞİ AÇIKLADI.
Hiçbir anne babanın evlat acısı yaşamasını istemem.
11 yaşındaki kızım Zeynep, bir trafik kazası sonucu hayatını kaybetti.
Ona, yetimhanede büyüyen Mert adında bir genç çarpmıştı. Mert ve arkadaşları bir spor müsabakasından dönüyorlardı.
Mahkemede çocuk samimiyetle ağladı; bunun korkunç bir kaza olduğunu ve kendisini asla affetmeyeceğini söyledi.
Ona inandım. Ve nedense, o keder dolu yüzüne baktığımda, cezalandırılmasını istemediğimi fark ettim.
İnanın bana, Zeynep’i çok seviyordum. Onun gidişini kabullenemiyordum.
Ama o benim hayatımı mahvetmiş olsa bile, ben bu çocuğun hayatını mahvetmek istemedim.
Şikâyetimi geri çektim ve onu EVLAT EDİNDİM — Mert alabileceği en hafif cezayı aldı.
Akrabalarım AKLIMI KAÇIRDIĞIMI düşündü. Karım beni terk etti.
Ne kadar zor olsa da, Mert ve ben birlikte yaşamayı öğrendik. Okulda çok çalıştı ve bana destek olmak için yarı zamanlı işlerde görev aldı.
Birkaç yıl sonra hastalandığımda ve böbrek nakline ihtiyaç duyduğumda, Mert böbreklerinden birini bana verdi.
Bir kız evladımı kaybetmiş olsam da, beklenmedik bir şekilde bir oğul kazanmıştım.
Zeynep’i hiç unutmadım ama beni anlayacağını biliyordum.
Doğum günüm için sadece en yakınlarımı davet ettim. Bahçede mangal yapmak istiyordum.
Kutlamadan birkaç gün önce Mert çok gergindi. Ona ne olduğunu anlayamamıştım.
Her seferinde bir gülümsemeyle, “Bir şey yok,” diye cevap veriyordu.
Ancak doğum günü partimde bir konuşma yapmaya karar verdi.
Tüm misafirler ona bakarken Mert şöyle dedi:
“Baba, artık sana YILLARDIR SAKLADIĞIM ŞEYİ anlatmak istiyorum.”
Sesi titriyordu.
“O geceyle ilgili… ZEYNEP’İN ÖLDÜĞÜ GECEYLE.”
devamı sonraki sayfada…
