Törene babamla birlikte gittik. O sabah camide bir cenaze işi olduğu için törene aceleyle, cübbesiyle gelmek zorunda kalmıştı. Bu durum beni zerre kadar rahatsız etmedi, aksine büyük bir gururla koluna girdim ve babam salondaki yerine oturdu.
Ama sınıf arkadaşlarım onu o halde, lüks kıyafetli diğer velilerin arasında görünce yine gülüşmeye başladılar. Biri arkadan, “Aaa, Bayan Mükemmel gelmiş!” diye bağırdı. Başka biri kahkaha atarak, “Zeynep, inşallah bize burada vaaz vermeyeceksin!” diye seslendi. Bir an için kendimi çok kötü hissettim.
Müdür diplomamı almak ve konuşmamı yapmak üzere beni sahneye çağırdı. Mikrofona doğru ilerlerken, en öndeki çocuklardan birinin “Bakın, bize yine din dersi vermeye hazırlanıyor,” dediğini duydum ve tüm salon bir anda yankılanan kahkahalara boğuldu.
İşte tam o saniye içimde bir şeyler koptu.
Aylarca üzerinde çalıştığım, öğretmenlerime ve okul yönetimine teşekkür edeceğim o sıradan, kibar konuşma notlarını ellerimle buruşturup kürsünün yanına fırlattım. Salondaki kahkahalar yavaş yavaş kesilirken, mikrofona doğru eğildim ve doğrudan o alaycı kalabalığın, o kibirli çocukların ve onları öyle yetiştiren ailelerinin gözlerinin içine baktım.
“Bugün burada size başarıdan, gelecek hedeflerinden ve hayallerden bahsetmem gerekiyordu,” diye başladım. Titremesine engel olmaya çalıştığım sesim, devasa salonda buz gibi yankılanıyordu. “Ama az önce kulaklarıma dolan o alaycı kahkahalar, bana burada yıllarca öğrenemediğimiz en temel şeyi, insanlığı hatırlattı. Bana lise hayatım boyunca ‘İmamın Kızı’ diyerek eziyet ettiniz. Benimle, mütevazı kıyafetimle, babamın inancıyla ve az önce kapıdan girerken o çok güldüğünüz cübbesiyle dalga geçtiniz. Peki, o cübbenin ardındaki gerçeği biliyor musunuz?”
