Rahmetli oğlumun eşi, “Daha iyi bir hayat istiyorum” diyerek üçüz torunlarımı bana bırakıp gitti. Aradan 15 yıl geçti… Kapımıza geri döndüğünde ise kızların ona verdiği hediye karşısında çığlık attı.
Amanda’nın çığlığı evin içinde yankılanırken hepimiz donup kaldık. Defne, Duru ve Elif ise tek bir adım bile geri atmadılar. Ben ise çantanın içinde ne olduğunu biliyordum. Çünkü onu birlikte hazırlamıştık.
Çantanın içinde ne para vardı ne de intikam amacı taşıyan bir şey. En üstte, üçüzlerin bebeklikten bugüne kadar çekilmiş fotoğraflarından oluşan kalın bir albüm duruyordu. İlk sayfada Emre’nin, kızlar daha doğmadan önce ultrason fotoğrafını elinde tuttuğu son resmi vardı. Hemen altında ise tek bir cümle yazıyordu:
“Babamız bizi hiç göremedi. Ama sen görmek istemedin.”
Amanda’nın elleri titremeye başladı.
Albümü çevirdi.
İkinci sayfada kızların ilk doğum günü vardı. Ben pasta keserken çekilmiş bir fotoğrafın yanında şu not yer alıyordu:
“İlk yaş günümüzde seni bekledik.”
Sonraki sayfada ilkokulun ilk günü…
“Herkes annesiyle geldi. Biz dedemizin elini tuttuk.”Fotografik ve Dijital Sanatlar
Bir sonraki sayfada hastane odası…
Elif, yüksek ateş nedeniyle üç gün hastanede yatmıştı.
“Gece boyunca dedemiz başımızdan ayrılmadı.”
Amanda’nın gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı. Ama albüm bitmemişti.
Her sayfada onun eksik olduğu bir an vardı.
Karne günü…
Mezuniyet töreni…
Doğum günleri…Dil Kaynakları
İlk bisiklet…
İlk kalp kırıklıkları…
Her fotoğrafın altında yalnızca birkaç kelime yazıyordu. Kısa ama ağır cümleler…
“Burada da yoktun.”
“Yine gelmedin.”
“Telefon bile açmadın.”
Albümün sonunda küçük bir zarf vardı.
Amanda onu açınca bu kez yüzü tamamen soldu.
İçinden yıllar önce kendi el yazısıyla bıraktığı kısa not çıktı.Tatiller ve Dönemsel Etkinlikler
“Onları istemiyorum. Bana göre değiller.”
Ben o notu on beş yıldır saklamıştım.
O gün aceleyle mutfak masasının üzerine bırakıp gitmişti. Kızlar büyüyünce okumaya hazır olduklarında gerçeği onlardan saklamadım. Hiçbir zaman annelerini kötülemedim. Sadece gerçeği anlattım.
Amanda dizlerinin üzerine çöktü.
“Ben… Ben çok gençtim. Hata yaptım.”
Defne ilk kez konuştu.
“Hepimiz hata yaparız.”Hamilelik ve Annelik
Amanda umutla başını kaldırdı.Ama Defne sözlerini tamamladı.“Fakat bazı hataların telafisi olmaz.”Ev sessizliğe gömüldü.Amanda bana döndü.“Ne olur… Bana yardım et. Yeniden başlayabiliriz.”
Başımı yavaşça salladım devamı sonraki syfada….
Rahmetli oğlumun eşi, “Daha iyi bir hayat istiyorum” diyerek üçüz torunlarımı bana bırakıp gitti. Aradan 15 yıl geçti… Kapımıza geri döndüğünde ise kızların ona verdiği hediye karşısında çığlık attı.
“Ben karar veremem. Bu onların hayatı.”
Amanda tek tek kızlarına baktı.
Önce Duru konuştu.
“Biz yıllarca seni merak ettik.”
Elif ekledi:
“Doğum günlerinde kapıya baktık.”Biyoloji Bilimleri
Defne derin bir nefes aldı.
“Sonra beklemeyi bıraktık.”
Amanda ağlıyordu.
“Artık buradayım.”
Defne’nin cevabı çok sakindi.Flora ve Fauna
“Bizim annemiz olmak istediğin için değil, hayatın istediğin gibi gitmediği için buradasın.”
Bu söz Amanda’nın yüzüne tokat gibi çarptı.
İlk kez gerçekten susmuştu.
O sırada dışarıda lüks siyah bir otomobilin korna sesi duyuldu.Hamilelik ve Annelik
Amanda telaşla perdeyi araladı.
Arabadaki adam sabırsız görünüyordu.
Defne gülümsedi.
“Demek hâlâ seni bekleyen biri var.”
Amanda utançla başını eğdi.
“Aslında…” diye fısıldadı. “O adam boşanma davasını açtı. Paramın büyük kısmını kaybettim. Gidecek hiçbir yerim kalmadı.”Boşanma ve Ayrılık
O an her şey yerine oturdu.
Yıllarca neden gelmediğini şimdi anlamıştık.
Bizi özlediği için değil…
Kaybedecek başka şeyi kalmadığı için dönmüştü.
Ben içimden öfke duymaya çalıştım ama başaramadım. Karşımda güçlü görünen ama yaptığı seçimlerin altında ezilmiş yalnız bir kadın vardı.
Yine de acımak başka, güvenmek başkaydı.
Elif mutfağa gidip bir bardak su getirdi.
Amanda şaşkınlıkla bardağı aldı.
“Teşekkür ederim.”
Elif sakin bir sesle konuştu.
“Biz kötü insanlar değiliz. Seni affetmeye çalışabiliriz.”Biyoloji Bilimleri
Amanda’nın gözleri parladı.
Elif sözünü bitirdi.
“Ama affetmek, seni hayatımıza geri almak demek değil.”
Duru da başını salladı.
“Kalbimizdeki yükü taşımak istemiyoruz. Bu yüzden seni affediyoruz.”
Defne son cümleyi söyledi.
“Fakat seni annemiz olarak kabul etmiyoruz. Çünkü annelik doğurmak değil, yanında kalmaktır.”Flora ve Fauna
Amanda hıçkırıklara boğuldu.Bana döndü.
“Onları çok güzel yetiştirmişsin.”İlk kez bana gerçekten baktığını hissettim.Ben sadece gülümsedim.“Hayır.”Şaşkınlıkla yüzüme baktı.“Onlar kendileri iyi insanlar olmayı seçti.”
Amanda yavaşça albümü çantasına koymaya çalıştı.Defne nazikçe elini uzattı.“Albüm burada kalacak.”“Neden?”“Çünkü bu bizim hikâyemiz.”Amanda başını eğdi, albümü masaya bıraktı ve ağır adımlarla kapıya yöneldi.
Tam çıkarken Emre’nin duvarda asılı fotoğrafına baktı.
Dakikalarca hiçbir şey söylemedi.Hamilelik ve Annelik
Sonunda fısıldadı:“Beni affet.”Bunun Emre’ye mi, kızlara mı yoksa kendisine mi söylendiğini kimse anlayamadı.
Kapı kapandı.
Ev yeniden sessizleşti.
Üçüzler yanıma gelip bana sarıldılar.
Defne gülerek, “Dede, film yarım kaldı.” dedi.
Patlamış mısırlar hâlâ masanın üzerindeydi.
Televizyonu yeniden açtım.
O an fark ettim ki aileyi bir arada tutan şey aynı kanı paylaşmak değildi. Aynı acıları göğüsleyebilmek, aynı sofraya oturabilmek ve en zor günlerde birbirini terk etmemekti.Biyoloji Bilimleri
Emre artık aramızda değildi. Ama geride bıraktığı üç kız, sevginin para ile satın alınamayacağını, fedakârlığın ise yıllar geçse bile unutulmadığını herkese göstermişti.
O gece Amanda evden yalnız ayrıldı. Biz ise eksik değil, aksine birbirimize daha da sıkı bağlanmış bir aile olarak salonda kaldık. Çünkü gerçek aile, insanın dünyaya geldiği yer değil; bütün fırtınalara rağmen yanında kalmayı seçen insanların kurduğu yuvaydı.
