Boğazım düğümlendi.
O cümleyi hatırlıyordum.
Hastane odasının penceresinden yağmur yağıyordu. Ilgaz elindeki oyuncak arabayı yatağımın kenarına bırakmış, eve nasıl döneceğimizi sormuştu.
Bense cevabını bilmediğim bir soruya annelik cesaretiyle karşılık vermiştim.
Ilgaz konuşmasını sürdürdü.
'Annem gerçekten de her şeyin bir yolunu buldu. Ama ben büyüdükçe onun kendisi için nelerden vazgeçtiğini görmeye başladım.'
Bir an durdu.
'Mesela annem üniversiteye gitmek istemiş. Bunu bana hiç anlatmadı.'
Şaşkınlıkla başımı kaldırdım.
'Eski bir kutuda bulduğum belgelerden öğrendim. Kazadan yıllar önce bir üniversitenin Türk Dili ve Edebiyatı Bölümünü kazanmış. Fakat ailesinin maddi durumu yüzünden kayıt yaptıramamış.'
Gözlerimi kapattım.
O kutuyu hatırlıyordum.
Yatak odamdaki dolabın en üst rafında duran, içinde gençliğimin fotoğraflarıyla sararmış mektupların bulunduğu ayakkabı kutusuydu.
Ilgaz'ın onu bulduğunu bilmiyordum.
'Annem kitapları çok sever,' dedi. 'Ben küçükken uyuyamadığım gecelerde bana hikâyeler uydururdu. Bazen aynı hikâyeyi üç farklı sonla anlatırdı. Ama ne zaman kendi hayallerini sorsam konuyu değiştirirdi.'
Salondan hafif bir gülümseme dalgası geçti.
Ilgaz cebinden katlanmış küçük bir kâğıt çıkardı.
'Geçen yıl annemden habersiz bu kâğıdı buldum. Üzerinde bir başlık vardı: "Bir Gün Yeniden Başlarsam."'
Gözyaşlarımı artık tutamıyordum.
Çünkü o başlığı biliyordum.
Kazadan sonraki ikinci yıl yazdığım bir hikâyenin adıydı.
Yalnızca on dört sayfa yazabilmiştim. Sonra evin faturaları, Ilgaz'ın okul masrafları ve yetişmeyen işler yüzünden devamını getirememiştim.
'Annem bu hikâyeyi yarım bırakmış,' dedi Ilgaz. 'Ben de nedenini sordum. Bana artık böyle şeylere ayıracak zamanı olmadığını söyledi.'
Sonra bana döndü.
'Ama senin zamanın da değerli anne.'
Bu dört kelime içimde yıllardır kapalı duran bir kapıyı açtı.
'Ben bir yıl önce gizlice bir işe başladım,' diye devam etti. 'Hafta sonları mahallemizdeki kırtasiyede çalıştım. Yaz tatilinde de bir yayınevinin deposunda paket hazırladım.'
Şaşkınlıktan ağlamayı bıraktım.
'Ne?' diye sordum.
Ilgaz hafifçe gülümsedi.
'Sen beni arkadaşlarımla ders çalışıyorum sanıyordun. Çoğu zaman gerçekten çalışıyordum. Ama bazı günler kırtasiyedeydim.'
Birden aklıma akşamları eve yorgun geldiği, ellerinde karton kesikleri gördüğüm günler geldi.
Sorduğumda okul projesi için maket yaptığını söylemişti.
'Niye bana söylemedin oğlum?'
Mikrofondan biraz uzaklaşıp cevap verdi.
'Çünkü izin vermeyeceğini biliyordum.'
Haklıydı.
Üniversite sınavına hazırlanırken çalışmasını asla istemezdim.
Ama asıl sürprizin henüz gelmediğini hissediyordum.
Ilgaz yeniden salona döndü.
'Kazandığım paranın bir kısmını biriktirdim. Bir kısmıyla da annem için bir şey yaptım.'
Sahnenin kenarında bekleyen edebiyat öğretmeni Nermin Hanım'a işaret etti.
Nermin Hanım elinde lacivert bir dosyayla yanımıza geldi.
Oğlum dosyayı açtı.
İçinden üzerinde benim adımın yazılı olduğu bir belge çıkardı.
'Anne, geçen yıl senin yazdığın hikâyeleri okumaya başladım. Dolabında yalnızca o yarım hikâye yokmuş. Defterlerde, bilgisayarındaki eski dosyalarda, çekmecelerde başka hikâyelerin de varmış.'
Yüzüm kızardı.
Onları kimsenin okuması için yazmamıştım.
Bazılarını Ilgaz küçükken geceleri uyuduktan sonra kaleme almıştım. Bazılarıysa içimde biriken üzüntülerin kelimelere dönüşmüş hâliydi.
'Yazdıklarını okumak için senden izin istemeliydim,' dedi. 'Bunu yapmadığım için özür dilerim. Ama okuduğumda ne kadar güzel olduklarını fark ettim.'
Nermin Hanım'ın gözleri de dolmuştu.
Ilgaz devam etti:
'Öğretmenime birkaç sayfa gösterdim. O da bana annemin yazmayı sürdürmesi için neler yapabileceğimizi anlattı.'
Elindeki belgeyi bana uzattı.
Bir üniversitenin sürekli eğitim merkezinin yaratıcı yazarlık programına ait kabul ve kayıt belgesiydi.
Adım açıkça yazıyordu:
Müşerref Arslan.
Belgenin altındaki tarih, birkaç hafta sonrasını gösteriyordu.
