Türkiye’nin Dönüşüm Yolculuğunda Bir Durak: Özal Dönemi Sıkıntıları. Ekonomik reformların gölgesinde kalan toplumsal zorluklar ve o günlerin hafızalara kazınan zahmetli süreci.
Çankaya’da “Sürgülü” İbadet: Özal’ın Gizli Namaz Odası
Merhum Turgut Özal, Cumhurbaşkanlığı döneminde askeri bürokrasinin kendisini “namaz kılıyor mu?” diye sıkı bir markaja aldığının farkındaydı. Bu denetlemeleri ve içerideki muhbirlerin varlığını sezen Özal, ibadetini gizli yapabilmek için adeta bir istihbaratçı titizliğiyle şu hazırlıkları yapmıştı:
Gizli Bir Köşede Hazırlık
Çalışma odasının arkasında, lavaboya yakın ve pek kullanılmayan boş bir oda tespit eden Özal, evden getirdiği eski bir hasırı buraya sakladı. Askerlerin her an odaya dalabileceği ihtimaline karşı tedbiri elden bırakmayan Özal, kapının arkasına kendi elleriyle bir sürgü kilit monte etti; bunun için eve gittiğinde yanına gizlice bir çekiç almayı da ihmal etmedi.
Zamanla Yarış ve Stratejik Manevra
Bir kış günü yapılan ziyarette, askerler kasten öğle ve ikindi vakitlerini kapsayacak bir saatte geldiler. Amaçları, namaz vaktinde Özal’ın ne yapacağını bizzat gözlemlemekti. Vakit girdiğinde Özal, misafirlerine çaylarını yudumlarken “Siz buyurun, ben bir lavaboya gideyim,” diyerek müsaade istedi. Odaya geçtiğinde arkadan gelen olup olmadığını kontrol ederek sürgüyü çekti ve şüphe çekmemek adına sadece vaktin farzını alelacele kıldı.
Abdestli Çıkışın “Lavabo” Kamuflajı
Namazını eda ettikten sonra dışarı çıkarken elini kolunu ıslatan Özal, sanki sadece temizlik ihtiyacını gidermiş gibi mendiliyle ellerini silerek misafirlerinin yanına döndü. Özal, daha sonra verdiği bir röportajda bu olayı şu sözlerle özetlemişti:
“Ne yani, Cumhurbaşkanı seçildim diye, onlar orada bekliyor diye namazımdan mı vazgeçecektim?”
devamı sonraki sayfada…
Manevi Bir Mirasın İzinde: Özal’dan Kalan Feraset
Rahmetli Turgut Özal’ın vefatının ardından yaşanan bir olay, maneviyat dünyasının ne kadar derin bağlarla örülü olduğunu kanıtlar niteliktedir. Oğlu Ahmet Özal anlatır: Babamın kabrinin yapımı sırasında yaşlı bir zatın, kimseden komut almadan mermer taşıdığını gördüm. Şaşırarak, “Haberimiz yokken neden yardım ediyorsunuz?” diye sorduğumda, “Babanın bize çok iyiliği dokundu,” cevabını aldım. Aynı yıl, Menzil’in büyük mürşidi Muhammed Raşid Erol Hazretleri Hakk’a yürüyünce anladım ki; o gün babamın mezarına taş taşıyan nur yüzlü ihtiyar bizzat kendisiydi. Velilere gönül verenlere, velilerin nasıl vefayla hizmet ettiğinin canlı bir şahidiydi bu tablo.
Özal’ın duruşu sadece gizli dünyasında değil, meydanlarda da aynı cesareti taşırdı. Mahmut Efendi Hazretleri ile iftar yapacağı vakit görevlilerin, “Efendim, içeriye arka kapıdan mı alalım?” sorusuna verdiği, “Önden alın evladım; millet gerçek bir adam görsün, varsın gazeteler çeksin!” cevabı, onun milletin kalbinde neden sarsılmaz bir taht kurduğunu özetler.
Bir Direniş Taktiği: Zor Zamanların Seccadesi
Özal’ın o meşhur namaz röportajını okumak, benim hayatımda bir dönüm noktası oldu. Ekonomik krizin kol gezdiği, iş yerlerinde ibadet baskısının tavan yaptığı bir dönemde güvenlik görevlisiydim. Bir arkadaşım namaz kıldığı için işinden edilirken, ben Özal’ın o zekice “tedbir” yöntemini rehber edindim. Cebimde taşıdığım temiz bir çöp poşeti benim seccadem oldu. Abdestimi daima hazır tutar, ezan vakti “Lavaboya gidiyorum” diyerek temizlik malzemelerinin olduğu o dar depoya sığınırdım. Allah’ın inayetiyle kimseye yakalanmadan, o zor günlerin çilesini ibadetle yoğurdum. Bugün ise huzurla, hatimlerle işimi yapabildiğim bir yerdeyim. Şükür ki, her güçlüğün ardında bir kolaylık varmış.
Rabbim bizi büyüklerin ve şehitlerin izinden ayırmasın. O karanlık baskı günlerini bir daha bu millete yaşatmasın. Mekânın cennet olsun ey büyük devlet adamı!
Zihnimde yankılanan bu duygular, üstadın o unutulmaz mısralarıyla son buluyor:
“Sakın kader deme, kaderin üstünde bir kader vardır
Ne yapsalar boş, göklerden gelen bir karar vardır
Gün batsa ne olur, geceyi onaran bir mimar vardır
Yenilgi yenilgi büyüyen bir zafer vardır…
Senden umut kesmem, kalbinde Merhamet adlı bir çınar vardır
Sevgili, Ey Sevgili…”
