"Onun böyle yapmasına gerçekten izin mi vereceksin?" dedi. "Biz sana geldik."
Kerem bir saniye bile tereddüt etmedi. "Biz kararları birlikte alırız. Eğer eşim benim şartımdan memnun kalmadıysa, onun kararına güveniyorum. Şartı o belirleyebilir."
Hepsi bana döndü. Odadaki hava değişmişti, bunu hissedebiliyordum. Ailem de hissediyordu. Belki de 12 yıl sonra ilk kez konuşmanın kontrolü onlarda değildi.
"Pekala o zaman." Çeki elimde çevirdim. "Eğer yardımımızı istiyorsanız, bunu hak etmeniz gerekiyor."
Babam kuru bir kahkaha attı. "Hak etmek mi? Biz senin anne babanız."
"Ve siz yıllardır sevdiğim adamla sizden farklı olduğu için dalga geçtiniz," dedim. "Bence... bir haftanızı Kerem'in şirketinde geçirmelisiniz."
Annem kaşlarını çattı. "Ne yaparak?"
"Sadece orada bulunarak," dedim. "Her gün. Oturarak. İzleyerek. Dinleyerek."
Babamın ifadesi sertleşti. "Bizim işe ihtiyacımız yok."
"Bu bir iş değil. Çalışmayacaksınız. Maaş almayacaksınız. Sadece odadaki 'farklı' olan tek kişiler olmanın nasıl bir duygu olduğunu öğreneceksiniz."
Annem Kerem'e baktı, kafası karışmış ve çaresizdi. "Anlamıyorum."
Kerem boğazını temizledi. "Benim firmam kapsayıcılığı ön planda tutar. Personelimin tamamı ya benim gibi akondroplazili bireylerden, ya fiziksel veya zihinsel engelli arkadaşlardan ya da—"
"Dalga geçiyor olmalısın!" Babam bana dik dik baktı.
"Orada bir hafta geçireceksiniz," dedim. "Eşimin neler inşa ettiğini ve ona kimlerin yardım ettiğini göreceksiniz. Farklı olmanın ne demek olduğunu görecek ve bunu tek bir şaka bile yapmadan bitireceksiniz."
Annem bana sanki tokat atmışım gibi bakıyordu. "Bu saçmalık Cansu. Biz buraya yardım istemeye geldik, sen bizi cezalandırmaya çalışıyorsun."
"Hayır," dedim sakince. "Bu, bugün bu odada gerçekleşen ilk dürüst şey. Ve eğer bunu ceza olarak görüyorsanız... bu sizin hakkınızda çok şey söylüyor."
İşte o an babamın sabrı taştı.
"Sizden yardım almak için bir hafta boyunca o sirkte vakit öldürecek değiliz. Bu çılgınlık!"
O kelime havada asılı kaldı.
Sirk.
Bu kez saklanmamıştı. Bir kahkahaya sarılmamış ya da bir şaka gibi yumuşatılmamıştı. Sadece dürüstçe söylenmişti. Saf ve gerçekti. Her zaman düşündükleri şeyi sonunda yüksek sesle söylemişlerdi.
12 yıl sonra ilk kez bakışlarımı kaçırmadım. Ayağa kalktım ve kapıyı işaret ettim. "İkiniz de gidin. Hemen."
Annem yalvaran bir sesle, "Lütfen, baban öyle demek istemedi," dedi.
"Hayır, tam olarak öyle demek istedi."
"Çok acımasızsın Jennifer." Babam parmağını bana salladı. "Bizimle eğleniyorsun."
"Başka bir yolu olmalı." Annem Kerem'e döndü. "Lütfen..."
Kerem başını salladı. "Karımın kararının arkasındayım."
Babam o an ayağa kalktı ve bir sonraki cümlesi ilişkimizdeki son bağın da koptuğu nokta oldu.
"Yarım boylu bir adamdan evin reisi olmasını beklememeliydim zaten. Karın senin iki katın boyundayken ona karşı durmak zor olsa gerek, ha?"
"DIŞARI!" diye bağırdım.
Annem, babamın sonunda çizgiyi aştığını fark etmiş olmalıydı. Yüzünde bir şeyler kılındı ama bu her zaman umduğum o pişmanlık değildi. Sadece tüm seçenekleri tükenmiş bir insanın bakışıydı. Babamın kolundan tutup onu dışarı çıkardı.
Arkalarına bakmadılar bile. Gittiler ve dış kapı öyle bir sessizlikle kapandı ki o odada söylenen her şeyden daha gürültülü geldi kulağıma.
Bir an ne Kerem ne de ben hareket ettik. Ev sessizdi. Dışarıda bir araba kapısının kapanma sesi duyuldu.
"Beklediğin gibi olmadı," dedim sonunda.
Kerem bana baktı, ifadesi düşünceliydi. Her zaman beni sakinleştiren o dinginliğiyle duruyordu.
"Hayır," diye itiraf etti. "Ama doğru olan buydu. Sen doğru olanı yaptın, her zaman yaptığın gibi."
Ve göğsümde bir şeylerin gevşediğini hissettim. Tam olarak bir rahatlama ya da zafer değildi bu. Sadece berrak bir netlikti; bir şeylerin yolunda olmadığı halde öyleymiş gibi davranmayı bıraktığınızda gelen o huzurlu netlik.
Çek hâlâ masanın üzerindeydi.
İkimiz de ona dokunmadık.
