Anılar bir şimşek gibi geri döndü.
Gökdelenler.
Toplantılar.
Servet.
İhanet.
Adı…
Alejandro Rivas.
Dizlerinin üzerine çöktü.
Her şeyi hatırlıyordu.
Kazayı da.
Bir kamyonun onu yoldan sıkıştırdığını…
Birinin onu ortadan kaldırmak istediğini…
O gece sabaha kadar uyumadı.
Şafak söktüğünde Laura kapıda onu buldu.
Alejandro sessizce oturuyordu.
“Her şeyi hatırlıyorum,” dedi.
Laura’nın yüzünde karmaşık bir ifade belirdi.
Alejandro ona kim olduğunu, nasıl bir hayat yaşadığını, ne kadar güce sahip olduğunu anlattı.
Ama konuşurken kendi sözleri bile ona yabancı geliyordu.
Laura sadece tek bir şey sordu.
“Peki şimdi ne yapacaksın?”
Alejandro cevap veremedi.
Şehre dönerse her şeyi geri alabilirdi.
Servetini.
Şirketini.
Gücünü.
Ama burada bulduğu şey paradan daha farklıydı.
Burada gerçek bir hayat vardı.
Gerçek insanlar vardı.
Ve onu hiçbir şey beklemeden kabul eden bir aile vardı.
Tam o sırada uzaktan bir araba sesi duyuldu.
Tozlu yolda siyah bir araç durdu.
İçinden takım elbiseli adamlar indi.
Aylarca süren aramanın sonunda onu bulmuşlardı.
“Bay Rivas,” dedi adamlardan biri.
“Şirket sizi bekliyor.”
Alejandro uzun süre hiçbir şey söylemedi.
Sonra Laura’ya baktı.
Mateo ve Sofía kapıdan onu izliyordu.
