Ayrıca çoğu binanın içindeki insanlara ne kadar kötü hizmet ettiğini öğrendim. Öfkeli olduğum için tasarım okudum ve öfkenin işe yarar bir şey olduğu ortaya çıktı. Okul boyunca çalıştım. Kimsenin istemediği teknik çizim işlerini aldım. Fikirlerimi aksaklığımdan daha çok seven firmalara girebilmek için savaştım. Yıllar sonra kendi şirketimi kurdum; çünkü insanların gerçekten kullanabileceği alanlar yaratmak için izin istemekten bıkmıştım.
Elli yaşıma geldiğimde beklediğimden çok daha fazla param, saygın bir mimarlık ofisim ve kamusal alanları insanları dışlamayan yerlere dönüştürme konusunda bir ünüm vardı.
Sonra, üç hafta önce, şantiyelerimizden birinin yakınındaki bir kafeye girdim ve her yerime sıcak kahve döktüm.
Kapak yerinden fırladı. Kahve elime, tezgâha, yere sıçradı.
"Harika!" diye tısladım kendi kendime.
Bulaşık istasyonundaki bir adam bakıp bir paspas kaptı ve topallayarak bana doğru geldi.
Siyah kafe önlüğünün altına solmuş mavi bir işçi gömleği giymişti. Daha sonra, orada öğle trafiğine yetişmek için sabah vardiyasından çıktığını öğrendim.
İşte o an ona gerçekten baktım.
"Hey," dedi. "Kıpırdama, ben hallederim."
Dökülen yeri temizledi. Peçeteler getirdi. Kasiyere, "Hanımefendiye bir kahve daha," dedi.
"Ben ödeyebilirim," dedim.
Bunu elinin tersiyle geçiştirdi ve yine de önlük cebine uzanıp bozuk paraları saymaya başladı; kasiyer zaten ödendiğini söyleyene kadar.
Yaşlanmıştı tabii ki. Yorgundu. Omuzları genişlemişti. Sol bacağında bir aksama vardı.
Ertesi öğleden sonra tekrar gittim.
Ama gözleri aynıydı.
Başını kaldırıp bana baktı ve yarım saniye duraksadı.
"Affedersiniz," dedi. "Çok tanıdık geliyorsunuz."
"Öyle mi?"
Kaşlarını çattı, yüzümü inceledi, sonra başını salladı. "Belki de değil. Uzun bir gündü."
Pencerenin yanındaki masaları siliyordu. Benimkine geldiğinde şöyle dedim: "Otuz yıl önce, mezuniyet balosunda tekerlekli sandalyedeki bir kızı dansa kaldırmıştın."
Eli masanın üzerinde dondu.
Yavaşça başını kaldırdı.
Her şeyin yerine oturuşunu parça parça gördüm. Önce gözleri. Sonra sesim. Sonra anı.
Sormadan karşıma oturdu.
"Eylul?" dedi, isim ağzından çıkarken canını yakıyormuş gibi.
"Aman Tanrım," dedi. "Biliyordum. Bir şeyler olduğunu biliyordum."
"Beni biraz tanıdın mı?"
"Biraz," dedi. "Eve gittikten sonra bütün gece beni deli etmeye yetecek kadar."
Mezuniyetten sonra neler olduğunu öğrendim.
O yaz annesi hastalanmış. Babası zaten gitmişti. Futbolun bir önemi kalmamıştı. Bursların bir önemi kalmamıştı. Hayatta kalma mücadelesi ağır basmıştı.
"Hep geçici olduğunu düşündüm," dedi. "Birkaç ay. Belki bir yıl."
Bunu bir gülüşle söyledi ama komik değildi.
"Sonra?"
"Sonra bir baktım ki 50 yaşındayım."
Her türlü işte çalışmıştı. Depo, nakliye, hasta bakıcılık, teknik bakım, kafe vardiyaları... Kirayı ödemek ve annesine bakmak için ne gerekiyorsa. Bu arada dizini sakatlamış ama üzerine çalışmaya devam etmiş, ta ki sakatlık kalıcı olana kadar.
"Peki annen?" diye sordum.
"Hâlâ hayatta. Hâlâ otoriter."
"Ama durumu pek iyi değil."
Sonraki hafta boyunca gelmeye devam ettim. Üstelemeden. Sadece konuşarak.
Bana parça parça daha fazlasını anlattı. Faturalardan. Kötü uykulardan. Annesinin tek başına baş edebileceğinden daha fazla bakıma ihtiyaç duyduğundan. O kadar uzun süredir görmezden geldiği ağrılardan ki artık rahatlamayı hayal bile edemiyordu.
Sonunda "Bırak yardım edeyim," dediğimde, tam beklediğim gibi kapılarını kapattı.
"Hayır."
"Bu bir sadaka olmak zorunda değil."
Bana bir bakış attı. "Parası olanlar, sadaka vermeden hemen önce hep böyle derler."
Ben de yaklaşımımı değiştirdim.
Firmam zaten bir engelsiz yaşam ve spor merkezi inşa ediyordu ve topluluk danışmanları işe alıyordu. Atletizmden, sakatlıktan, onurdan ve vücudun artık sana itaat etmemesinin nasıl bir his olduğundan anlayan birine ihtiyacımız vardı. Gerçek birine. Cilalı değil, sahici birine.
Bir planlama toplantısına katılmasını istedim. Ücretli. Karşılıksız.
Önce reddetmeye çalıştı, sonra tam olarak ne sunabileceğini sordu.
Ona, "Otuz yıl içinde, zor bir anımda bana bakıp bir sorunmuşum gibi değil de bir insanmışım gibi davranan ilk kişi sensin. Bu çok değerli," dedim.
Hâlâ evet dememişti.
Bir toplantıya geldi. Sonra bir başkasına.
Onu değiştiren annesi oldu.
İhtiyacı yokmuş gibi davrandığı o erzakları gönderdikten sonra beni eve davet etti. Küçük bir daire. Temiz. Eskimiş. Kadın hasta görünüyordu ama gözleri keskindi ve benden hiç de etkilenmiş gibi durmuyordu.
"Gururludur," dedi oğlu odadan çıkınca. "Gururlu adamlar bunun adını bağımsızlık koyup ölüp giderler."
"Fark ettim."
Elimi sıktı. "Eğer onun için acımak değil de gerçek bir işin varsa, o homurdandığı için sakın geri adım atma."
Böylece atmadım.
Kıdemli tasarımcılarımdan biri "Neyi gözden kaçırıyoruz?" diye sordu.
Mert plana baktı ve şöyle dedi: "Her şeyi teknik olarak erişilebilir kılıyorsunuz. Bu, misafirperver olmakla aynı şey değil. Kimse sırf rampa oraya sığıyor diye bir spor salonuna çöp konteynerlerinin yanındaki yan kapıdan girmek istemez."
Sessizlik.
Sonra proje liderim, "Haklı," dedi.
Ondan sonra kimse onun neden orada olduğunu sorgulamadı.
Tıbbi yardım daha uzun sürdü. Onu buna zorlamadım. Ona bir uzmanın adını verdim. Altı gün boyunca görmezden geldi. Sonra vardiyada dizi boşaldı ve sonunda onu arabayla götürmeme izin verdi.
Doktor, hasarın silinemeyeceğini ama bir kısmının tedavi edilebileceğini söyledi. Ağrılar azaldı. Hareket kabiliyeti arttı.
Sonrasında otoparkta, Mert kaldırıma oturdu ve boşluğa daktı.
Asıl dönüm noktası buydu.
"Hayatımın artık hep böyle olacağını sanıyordum," dedi.
Yanına oturdum. "Bu senin hayatındı. Ama geri kalanı böyle olmak zorunda değil."
Uzun süre bana baktı.
Sonra çok sessizce, "İnsanların benim için bir şeyler yapmasına nasıl izin verilir bilmiyorum," dedi.
"Biliyorum," dedim. "Ben de bilmiyordum."
Kısa süre sonra yeni merkezimizde antrenörlerin eğitilmesine yardım etmeye başladı. Yaralı gençlere mentörlük yaptı. Kimsenin onun kadar açık yüreklilikle konuşamadığı etkinliklerde konuşmacı oldu.
Bir çocuk ona, "Eğer artık oynayamazsam, kim olduğumu bilmiyorum," dedi.
Mert cevap verdi: "O zaman kimse seni alkışlamıyorken kim olduğunla işe başla."
Tüm bunlardan aylar sonra bir gece, annem aile albümü için mezuniyet fotoğraflarını isteyince eski bir kutuyu karıştırıyordum. Dans pistindeki fotoğrafımızı buldum ve düşünmeden ofise getirdim.
Masanın üzerinde gördü.
"Bunu sakladın mı?"
"Tabii ki sakladım."
Fotoğrafı dikkatlice eline aldı.
Sonra, "Liseden sonra seni bulmaya çalıştım," dedi.
Ona bakakaldım. "Ne?"
"Gitmiştin. Birisi ailenin tedavi için taşındığını söyledi. Ondan sonra annem hastalandı ve her şey çok çabuk daraldı, ama denedim."
"Beni unuttun sanmıştım," dedim.
Bana sanki hayatında duyduğu en aptalca şeymiş gibi baktı.
"Eylül, bulmak istediğim tek kız sendin."
Otuz yıllık yanlış zamanlama ve bitmemiş duygular... Beni sonunda paramparça eden cümle bu oldu.
Şimdi birlikteyiz.
Yavaşça. Yaraları olan yetişkinler gibi. Hayatın her an size oyun oynayabileceğini bilen ve aksini iddia ederek vakit kaybetmeyen insanlar gibi.
Annesinin artık düzgün bir bakımı var. Mert inşa ettiğimiz merkezde eğitim programlarını yönetiyor ve üstlendiğimiz her yeni engelsiz projede danışmanlık yapıyor. Bu işte çok iyi, çünkü asla kimseye tepeden bakmıyor.
Geçen ay, toplum merkezimizin açılışında ana salonda müzik çalıyordu.
Mert yanıma geldi, elini uzattı.
"Dans etmek ister misin?"
Elini tuttum.
"Zaten nasıl yapıldığını biliyoruz."
