Yıllarca Michael, ailesini geçmişteki riskli iş kararlarının sonuçlarından korumak için tasarlanmış ayrıntılı bir mali kale inşa etmişti. Kasıtlı olarak yasal olarak “bekar” kalarak, potansiyel alacaklıların ve davaların Patricia’yı veya çocukları evlilik sorumluluğu nedeniyle asla takip edemeyeceğinden emin olmuştu. Miras mahkemesinde kolayca itiraz edilebilen geleneksel bir vasiyetname yerine, varlıklarını standart yasal sistemi tamamen atlayan özel vakıflara, hayat sigortası poliçelerine ve korumalı hesaplara yerleştirmişti. Uzak bir akrabanın veya yasal bir mücadelenin yıkamayacağı bir güvenlik garantisi karşılığında bir kağıt parçası takas etmişti.
Michael’ın öngörüsünün gerçek duygusal ağırlığı, geride bıraktığı bir dizi mektupta ortaya çıktı. Kendi el yazısıyla, planının yol açacağı karışıklıktan duyduğu pişmanlığı itiraf etti, ancak Patricia’nın her anlamda karısı olduğunu da teyit etti. Sessizliğinin, profesyonel hayatının “hayaletlerinin” evlerini asla rahatsız etmemesini sağlamak için bir kalkan olduğunu açıkladı. Bu farkındalık, Patricia’nın acısını, sessiz fedakarlık ve titiz planlamayla tanımlanan, kamuoyuna açık destek gösterileriyle değil, derin bir sevgi anlayışına dönüştürdü. Bugün, Patricia ve çocukları hala birlikte yeniledikleri evde yaşıyorlar; gelecekleri, bir zamanlar onları yok etmekle tehdit eden “kayıp” belgelerle güvence altına alınmış durumda. Mia ve Ben, babalarının bağlılığının fiziksel yaşamının çok ötesine uzandığı bilgisiyle güçlenerek çalışmalarına devam ettiler. Patricia artık yirmi yedi yıllık ortaklıklarını doğrulayacak bir belge aramıyor; bunun yerine, evliliklerinin değerini Michael’ın sağladığı güvenlik ve istikrarda buluyor. En derin sevgi biçimlerinin genellikle en görünmez olanlar olduğunu, törenlerde değil, geride kalanların kalıcı korunmasında tezahür ettiğini öğrendi.
