Başımı hayır anlamında salladım.
"Hayır."
"Çünkü artık gerçeği biliyorum."
Sonra omzuna yaslandım.
"Bazen insanın sakladığı sırlar, ihanetten değil; sevdiği insanları koruma çabasından doğuyor."
Murat gözlerime baktı.
"O gün felç geçirdiğimde ilk aklıma gelen kişi Aylin olmuştu. Çünkü yıllarca onu kaybetme korkusuyla yaşadım. Ama gözümü açtığımda seni karşımda görünce anladım ki, hayat bana iki mucize vermişti. Bir kardeş... ve bir eş."
Elini daha sıkı tuttum.
O an fark ettim ki gerçek sevgi, yalnızca mutlu günlerde değil; en ağır sırların bile dürüstlükle paylaşıldığı anlarda sınanıyordu.
Ve biz, yıllarca sessizce taşınan bir sırrın ardından, birbirimize yeniden âşık olmayı başarmıştık.
