Mahkeme, çocuğun üstün yararını gözeterek velayetin bizde kalmasına karar verdi.
Levent bana yeniden güvenmem için zaman tanıdı.
Ben de onun beni inciten sessizliğini affetmenin kolay olmadığını söyledim.
Ama her şeye rağmen yaptığı tek hatanın beni korumaya çalışırken gerçeği gizlemek olduğunu zamanla anladım.
Bir akşam Mina bahçede iki ağabeyiyle oyun oynarken bana koşup küçük ellerini boynuma doladı.
“Anne, artık hiçbir yere gitmeyeceğim değil mi?”
Onu sımsıkı sarıldım.
“Hayır güzel kızım. Burası senin evin.”
O an anladım ki bazen en korkunç görünen sırların ardında ihanet değil, çaresizlik vardır. Gerçek sevgi ise kan bağıyla değil; uğruna göze alınan fedakârlıklarla, kurulan güvenle ve sonunda söylenen dürüst sözlerle bir aileyi gerçekten aile yapar.
