Küçük adımlarla başladık. Mesajlar. Aramalar. Fotoğraflar. Zaman ve uçak bileti bulabildiğimizde ziyaretler. Hâlâ alışmaya çalışıyoruz. İkimiz de diğerinin olmadığı hayatlar kurduk ve şimdi hiçbir şeyi incitmeden o hayatları birbirine dikmeye çalışıyoruz. Onca yıl aradıktan sonra, onu bu şekilde bulacağımı hiç düşünmemiştim. Ama artık o yetimhanedeki günü —ayaklarımın altındaki çakılları, Merve’nin adımı haykırışını— düşündüğümde, o görüntünün üzerine başka bir resim daha ekleniyor: Bir market kafesinde, kötü kahveler eşliğinde gülüp ağlayan iki kadın ve yanlarında bacaklarını sallayarak eğri büğrü kırmızı-mavi bir bilekliği bir hazine gibi koruyan küçük bir kız. Kız kardeşimle bir yetimhanede ayrılmıştık. Otuz iki yıl sonra, onun için yaptığım bilekliği küçük bir kızın bileğinde gördüm. Onca yıl aradıktan sonra, onu bu şekilde bulacağımı hiç düşünmemiştim.
