Murat kahvesiyle geri dönmeden önce telefonu hızla kilitledim. Ellerim hâlâ titriyordu. Videoda gördüğüm ilk birkaç saniye bile nefesimi kesmeye yetmişti.
Görüntü, doğumhanenin hemen dışındaki koridorda başlıyordu. Kamerayı çeken kişi büyük ihtimalle güvenlik nedeniyle telefonunu cebine gizlemişti. Murat, doğumdan kısa süre sonra ameliyathane kapısından çıkıyor, birkaç dakika sonra ise beyaz önlüklü genç bir doktorla hararetli şekilde konuşuyordu.
Ses net değildi ama bir cümle açıkça duyuluyordu.
"Karıma bunu söylemeyeceğiz."
Video tam o anda bitiyordu.
Murat içeri girdiğinde yüzüne baktım. Aynı üzgün ifade, aynı kırmızı gözler...
Ama artık o yüz bana yabancı geliyordu.
"İyi misin?" diye sordu.
Başımı salladım.
"Evet."
Hayatımda ilk kez ona yalan söylüyordum.
O gece uyuyamadım. Sürekli videoyu düşündüm. Doktor neyi saklıyordu? Murat neden bana gerçeği anlatmıyordu?
Ertesi sabah aynı hemşire yeniden odaya geldi.
Murat, bebeğimiz için kimlik işlemleri yapmak üzere aşağı inmişti.
Hemşire kapıyı sessizce kapattı.
"Videoyu izlediniz mi?" diye sordu.
"Evet."
"Ne oluyor? Bana gerçeği söyleyin."
Derin bir nefes aldı.
"Doğum sırasında iki bebeğiniz de kalp atışıyla dünyaya geldi."
Duyduklarım karşısında donup kaldım.
"Ama... Murat bana birinin öldüğünü söyledi."
"Çünkü size öyle söylenmesini istedi."
Boğazım düğümlendi.
"Neden?"
Hemşire gözlerini yere indirdi.
"Ben her şeyi bilmiyorum. Ama doktorla yaptığı konuşmayı duydum. Bir şeyler doğru değildi. Bu yüzden o görüntüyü kaydettim."
Tam o sırada kapı açıldı.
Doktor içeri girdi.
Hemşire bir anda sustu.
Doktor bana gülümsedi.
"Bugün taburculuğunuzu planlıyoruz."
Yüzündeki ifadeyi izlerken onun da bir şey sakladığını hissediyordum.
Taburcu olduktan sonra eve döndük.
Ama artık hiçbir şey eskisi gibi değildi.
Murat her zamanki gibi davranıyor, bebeğimizle ilgileniyor, bana sevgi gösteriyordu gorsele ilerleyin devamı sonraki sayfda....
Ben ise gizlice araştırma yapıyordum.
Hastanenin hasta hakları birimine başvurdum.
Doğum kayıtlarımı istedim.
İlk başta çeşitli bahanelerle oyalandım.
Fakat yasal başvuru yaptıktan birkaç gün sonra dosyam elime ulaştı.
Sayfaları çevirirken gözlerim bir satırda kilitlendi.
"Canlı doğan bebek sayısı: 2"
Nefesim kesildi.
Altındaki satır daha da sarsıcıydı.
"Bebeklerden biri, ileri tetkik amacıyla yenidoğan yoğun bakım ünitesine sevk edildi."
Ölüm kaydı yoktu.
Ölüm raporu yoktu.
Sadece sevk kaydı vardı.
O anda anladım.
Bana söylenen her şey yalandı.
Hemen hastaneye gittim.
Başhekimle görüşmek istediğimi söyledim.
İlk başta kimse konuşmak istemedi.
Sonunda olay büyüyünce hastane yönetimi iç soruşturma başlattı.
Bir hafta sonra beni yeniden çağırdılar.
Toplantı odasında başhekim, hukuk müşaviri ve o hemşire vardı.
Başhekim dosyayı önüme koydu.
"Size yıllardır unutamayacağımız bir hata yapıldı."
Kalbim duracak gibiydi.
"Hata mı?"
"Aslında bebeğiniz doğum sırasında ağır solunum sıkıntısı yaşamıştı. Acilen başka bir üniversite hastanesine sevk edildi."
"Peki bana neden öldüğü söylendi?"
Başhekim başını eğdi.
"Sevk sırasında belgelerde büyük bir karışıklık yaşandı."
Tam o sırada hemşire dayanamadı.
"Hayır."
Herkes ona döndü.
"Olay sadece evrak hatası değildi."
Sonra bana baktı.
"Eşiniz, bebeğin yaşama ihtimalinin çok düşük olduğunu öğrenince doktorlardan size gerçeğin söylenmemesini istedi."
Odanın içi buz kesti.
"Neden?"
Hemşire gözleri dolarak cevap verdi.
"Çünkü sizin hayati riskiniz vardı. Yoğun bakımdaydınız. İkinci bebeğin de kritik durumda olduğunu öğrenmeniz hâlinde bunu kaldıramayacağınızı düşündüğünü söyledi."
Başhekim de bunu doğruladı.
Murat, doktorlardan gerçeği gizlemelerini istemişti.
Bu karar doğru muydu?
Belki değildi.
Ama amacı bana ihanet etmek değil, beni hayatta tutmaktı.
Asıl şok ise birkaç saniye sonra geldi.
Başhekim dosyadan başka bir belge çıkardı.
"Sevk edilen bebeğiniz hayatta kaldı."
Dünyam durdu.
"Ne dediniz?"
"Uzun süre başka hastanede tedavi gördü."
"Peki şimdi nerede?"
Başhekim gülümsedi.
"Koruyucu kuvözden birkaç gün önce çıktı."
Gözyaşlarım durmuyordu.
Saatler sonra ambulansla sevk edildiği üniversite hastanesine gittik.
Camın arkasında küçücük bir bebek uyuyordu.
Hemşire bana döndü.
"Annesi geldi." dedi.
O an dizlerimin bağı çözüldü.
İki oğlumu da yeniden kucağıma alabildiğim an, yaşadığım bütün acılar bir anda anlamını değiştirdi.
Eve döndüğümüzde Murat bana her şeyi itiraf etti.
Doktorların, bebeğin yaşama ihtimalinin neredeyse olmadığını söylediklerini, benim ise ölümle yaşam arasında olduğumu anlattı.
Beni korumak için yanlış bir karar vermişti.
Ona uzun süre kızdım.
Çünkü hiçbir eş, gerçeği saklama hakkına sahip değildi.
Ama zamanla şunu da gördüm.
O gün verdiği karar kötü niyetle değil, korkuyla verilmişti.
Aylar sonra iki oğlum yan yana beşiklerinde uyurken onları sessizce izledim.
Hayat bana çok ağır bir sınav yaşatmıştı.
O günden sonra bir daha tek bir şeye körü körüne inanmadım.
Çünkü bazen insanı yıkan şey, gerçeğin kendisi değil; onu sevdiğini söyleyen insanların, bizim adımıza gerçeği saklamayı seçmesidir.
